Stukje uit je favoriete boek!

[Alicia]

Heb je dat ook, zo'n favoriet boek?
Post hier een kort stukje eruit!

Om de spits af te bijten: een stukje uit 'Kees, de jongen'.
Ik heb er al eens een topic over geopend met 0 (ja men leze NUL) reacties, dus blijkbaar is dit helemaal niet gekend?
Zonde, zo'n prachtboek!

Stukje even situeren: Kees z'n vader is ernstig ziek en ligt in bed.
Ik vind het een ongelooflijk vertederend moment tussen vader en zoon...

Zijn vaders hand ging strelend over Kees z'n gezicht, kriebelde over zijn haar.
'Kees-van-me,' zei pa.
'Ja', zei Kees, dichter op-dringend. Wat kon het hèm schelen, al wist-ie nu niets te bedenken om te zeggen, het was al fijn dat-ie zijn vader zag, zo vlak-bij.
'Onze Kees hè,' zei pa.
'Ja,' zei Kees weer...

[...]

Maar ineens zag hij het: z'n vader lag te huilen. Hij werd verlegen dat hij 't zag; hij ging wat achteruit, wat overeind, hij keek eens de kamer in. Misschien was 't gauw over, kon pa zich weer goed houden... Maar 't werd juist erger: pa wreef aan z'n ogen, pa snikte, en zei telkens van 'Ach God, het is toch zo jammer... fijne jongen van me... ach God...'

Beroerd hoor, zo'n grote man; ook om de pé in te krijgen, as-je dan telkens weer van voren af aan ziek wordt. Kees keek weer het donkere bed in, maar 't werd meteen weer lichter, toen-ie even gekeken had. Z'n vaders hand greep weer, haalde Kees z'n hoofd naar het kussen toe.

'Hé, Kees-van-me?' zei pa weer; en hij kwam half op zijn zij, en zoende Kees op z'n wang. Kees bleef met z'n hoofd naast vaders hoofd liggen, en hij keek maar in zijn vaders natte ogen.

[wentie]

Lijkt een mooi boek Alicia!

Ik zal morgen of overmorgen ook een stukje uit mijn favoriete boek schrijven.

[Alicia]

Ok, Wentie, doen hoor!

't Is inderdaad een prachtboek. Kees is een gewone jongen die graag 'speciaal' wil zijn, een held, een uitblinker. Hij fantaseert er ook over.

Dat is hij natuurlijk helemaal niet, maar toch is hij als gewone jongen, op zijn eigen 'gewone' manier, toch een held.

Het boek is soms droevig, soms grappig, sommige situaties zijn zeer herkenbaar uit je eigen kindertijd, en echt hartverwarmend!

[Cassiopeia]

Hoi

Ik zie dit net, 'k wil dit toch mededelen. Al heb ik de indruk dat het in het boek dat ik heb, toch net iets anders geschreven is.

Het is de proloog uit 'De Alchemist' van Paulo Coelho
Een boek dat ik jaaaaaaren geleden gelezen heb en het meteen tot mijn favoriete boek heb gebombardeerd. Ik zou het kunnen blijven herlezen.


De alchemist pakte een boek dat iemand in de karavaan bij zich had. De kaft was eraf, maar hij kon zien wie de schrijver was: Oscar Wilde. Bij het doorbladeren kwam hij een verhaal tegen over Narcissus.
De alchemist kende de legende van Narcissus, een knappe jongeman die iedere dag zijn eigen schoonheid ging bewonderen in het meer. Hij werd zo gefascineerd door zichzelf, dat hij op een zekere dag in het meer viel en verdronk. Op de plaats waar hij gevallen was, groeide een bloem, die narcis werd genoemd. Maar zo rondde Oscar Wilde het verhaal niet af.

Hij zei dat er, toen Narcissus stierf, enkele oreaden - bergnimfen - aankwamen, die zagen hoe het meer veranderd was in een moeras van zilte tranen.
'Waarom huil je?' vroegen de oreaden.
'Ik huil om Narcissus,'zei het meer.
'Dat verbaast ons niet, dat je huilt om Narcissus,' vervolgden zij. 'Per slot van rekening liepen wíj allemaal achter hem aan, maar was jij de enige die van dichtbij naar zijn schoonheid mocht kijken.'
'Was Narcissus dan mooi?' vroeg het meer.
'Wie zou dat beter kunnen weten dan jij?' reageerden de oreaden verbaasd. 'Per slot van rekening boog hij zich iedere dag op jouw oever voorover.'
Het meer bleef even stil. Tenslotte zei het: 'Ik huil om Narcissus, maar ik heb nooit gemerkt dat Narcissus knap was. Ik huil om Narcissus omdat ik, telkens als hij op mijn oevers ging liggen, diep in zijn ogen mijn eigen schoonheid weerkaatst kon zien.'

'Wat een mooi verhaal,' zei de alchemist.

[Alicia]

Cassiopeia, is dit een proloog in de zin van een stukje dat eigenlijk met de rest niets te maken heeft, of is dit echt de start van het boek?

Waarover gaat het boek?

[skivvy]

ik heb geen favoriet boek, wel veel boeken die ik met ongelooflijk veel plezier gelezen en herlezen heb. af en toe noteer ik er zinnen of stukjes uit omdat ik ze zo mooi vind.

dit komt uit 'mijn dierbare doden' van erika de vasconcelos :

'Want er zijn vier verschillende manieren van liefhebben; liefde die vraagt, liefde die eist, liefde die speelt. Maar dit heb ik nog nooit gehad, liefde die geneest.'

dit uit 'wilde nacht' van michelle schuller :

'Liefde...
...laat zich niet zeggen.
Laat zich niet wegen, niet meten.
Laat zich niet vertolken door van te voren bekende gebaren.
Liefde wordt ook bedreven met een oog dat kijkt en een hand die tekent. Met een schouder die toevallig wordt aangeraakt. Met verdwenen voorbijgangers die vluchtig glimlachen, met nauwelijks geziene tranen, onafgemaakte gebaren. Met de herinnering die de verwondering laat natrillen. Met toegebrachte en ontvangen verwondingen. Met het stof van de dagen. Met wachten en het slijten van het wachten. Met afwezigheid. Liefde wordt intens bedreven met de stilte van gescheiden lichamen!
Liefde wordt bedreven met neergeschreven woorden die er ogenschijnlijk geen verband mee houden, tot in de nabijheid van de dood waarin het hele bestaan explodeert en te gronde gaat.
Met de eerste en de laatste ademtocht.'

[Cassiopeia]

Citaat van: Alicia

Cassiopeia, is dit een proloog in de zin van een stukje dat eigenlijk met de rest niets te maken heeft, of is dit echt de start van het boek?

Waarover gaat het boek?

Het is al wel eventjes geleden dat 'k het boek nog heb gelezen, maar als ik me niet vergis heeft de proloog eigenlijk niet meteen met het verhaal van het boek te maken. Maar 't is zo'n beetje een filosofisch boek, dus ik veronderstel wel dat ze daardoor daarmee beginnen.

En een korte omschrijving, gevonden op 't internet:
Van jongs af heeft de Andalusische schaapherder Santiago maar één wens: reizen,de wereld onderzoeken en uitvinden hoe deze in elkaar zit. Omdat hij droomt over een verborgen schat gaat hij op zoek. Na vele omzwervingen ontmoet hij in Egypte de alchemist. Met zijn grote spirituele wijsheid kent deze de diepten van de menselijke ziel. Als nomaden dolen wij schijnbaar verloren door een eindeloze woestijn om ten slotte de plek te bereiken waar ons hart zich bevindt.