Ruzie met beste vriendin, hoe goedmaken?

[zilleken]

Hey iedereen,

ik zou graag even jullie mening willen over de volgende situatie die me dwarszit.
Ik heb al zo’n 8maanden ruzie en bijgevolg geen contact meer met een heel goei vriendin van mij. In die acht maanden is er bijna geen enkele dag voorbij gegaan zonder dat ik aan deze situatie heb gedacht. Ondertussen heb ik ook al heel veel tijd gehad om er over na te denken, en besef ik zeker dat er evenveel schuld bij mij ligt. Ik zou haar graag eens willen bellen, maar ik twijfel een beetje omdat ik niet weet of ze wel gaat opnemen én omdat ik eigenlijk niet met veel woorden weet wat ik allemaal kan/wil zeggen…

Eventje 'kort' de situatie schetsen…

Ik werk in de horeca en heb haar dus op één van mn vorige werken leren kennen, gewoon als collega. Daar waar we werkten, was nogal een moeilijke (ambetante) baas, en tss hen boterde het niet meer goed. Zij had het daar heel moeilijk mee, en kwam regelmatig tegen mij de situatie uitleggen, soms uithuilen enz. En zo zijn we eigenlijk meer vrienden geworden dan collega’s.

Nu moet ik erbij zeggen, mijn papa is 7j geleden verongelukt en een heel goei vriendin 8jaar geleden. Daardoor heb ik een heel tijdje, nu nog soms, me willen beschermen, uit schrik om nog mensen te verliezen. Ik zal me nooit snel hechten aan iemand en wil altijd een zeker afstand bewaren.

Nu, enkele maanden later kwam het toch zover dat zij veranderde van werk. Ik vond dat wel jammer, maar moest me daar bij neerleggen natuurlijk. We bleven geregeld contact houden en spraken regelmatig af. Na een tijdje vroeg ze ni of ik het zag zitten om op haar nieuw werk te werken. Ze zochtend aar nog iemand, en dat leek haar wel dikke fun. Ik zag het eerst helemaal niet zitten, het leek me wel een leuk idee, maar toch… het was zo precies of ik haar wilde volgen..

Uiteindelijk heb ik het toch gedaan, en we hebben ons echt jaren rot geamuseerd. Maar daar kwam bij, en dat ben ik pas de recentste maanden achtergekomen van mezelf na lang nadenken, ik was me beginnen hechten aan haar, en we trokken veel samen op, we amuseerden ons werkelijk rot. Als we eens vrij waren, dan spraken we nog maandelijks op onze vrije dag af om eens iets te gaan doen, eens iets anders als altijd werken.
Nu besef ik dat ik me dus echt te fel gehecht heb aan haar, alles wat ik niet meer kon tonen en geven aan degene die ik verloren had, wilde ik echt met overmaat aan haar geven en tonen.
Enkele maanden geleden besefte ik dat nog niet hé.
Daardoor kwam het al eens dat we woorden hadden. Ik had in die periode geen vriend en zij wel.
En ik verwachtte soms te veel..

Na een paar jaar kreeg zij een heel mooi aanbod om ergens anders te werken (dat gaat zo in de horeca), en na lang twijfelen kon ze niet anders dan erop in gaan. Ik vond het natuurlijk weer heel erg jammer, en was vooral boos op mn eigen, omdat ik me toch weer had gehecht aan iemand, en nu was ik weer iemand ‘kwijt’. Idd zo zag ik dat. Hoewel zij me probeerde duidelijk te maken dat we nog steeds goei vrienden konden blijven enz. Maar ik zag dat toen niet in. De laatste periode dat we nog samenwerkten, heb ik me heel egoistisch gedragen, besef ik nu. Ik vond het alleen maar super erg vr mezelf enz. En dat is echt overgkomen alsof ik haar niets meer gunde.

Ondertussen was er sprake dat de zaak waar ik nog werkte, ging overgegeven worden (aan mensen die mij echt niet bevielen), ik was sowieso niet van plan om dan te blijven, maar het was ook zij die toen zei, zorg da ge op tijd weg zijt hé. Ok, ik na enkele weken de knoop doorgehakt, ik vertrok ook.
In de horeca zijn garcosn zeer gegeerd en het duurde natuurlijk niet lang vooral hare baas mij ook contacteerde.

Hoewel dat idee me niks zei, was er toch iets van binnen dat me aanmoedigde om het te doen. Ik weet niet waarom, ik kan het moeilijk uitleggen, maar dat gaf me een veilig, gekend gevoel. Zo moest ik me weer niet hehten aan andere mensen enz.

Maar toen we er samen over hadden gepraat, was de conclusie dat het geen goei idee was. Wat ik nu pas besef, zal zij toen al lang aangevoeld hebben, ik begon me steeds meer te hechten aan haar, ik begreep sommige dingen ook niet enz.

In ieder geval, ik had tegen die baas gezegd da het toch niet zou doorgaan, omdat wij altijd al hadden samengewerkt en we wilden liever vrienden blijven, dan collega’s.
Nu die man had nog horecazaken, en stelde vr om in een andere zaak van hem te werken. En ik was daar op in gegaan. Na enkele maanden was daar in die andere zaak waar zij werkte, een probleem ontstaan, waardoor er 4 personeelsleden ineens minder waren, en ze vroegen of ik niet enkele keren kon bijspringen. Ik daarvoor gepraat met haar en het was wel goed, maar zeker niet vast. Dus ok, ik daar enkele keren gewerkt, iedereen heel content, ik leerde daar iedereen kennen, al die mensen waar ook heel blij dat er iemand extra was. Mja uiteindelijk, werden die enkele keren, toch nog enkele keren meer. En ineens barste de bom bij haar… Ik wist niet wat ik zag, wat ik hoorde..Zij wilde echt niet dat ik daar kwam werken, en we hadden het daar nog zo over gehad enz. En ze had gelijk, ma ge kent dat, van het een kwam het ander, en was ik daar toch meer als gedacht. En eerlijk, ikzelf wilde het diep vanbinnen wel doen, maar wist toch dat het geen goed idee was.
Komt daar nog eens bij dat iedereen echt heel verbaasd was, alé jullie zijn al jaren zo goei vriendinnen… niemand snapte het..en ik toen ook niet. (nu wel)

En uiteindelijk na enkele weken is het op een hele grote ruzie uitgedraaid… zij was fel tegen mij, ik reageerde fel terug, we zeiden dingen die we zeker niet meenden, maar het was ontploft.
En zij stelde haar baas vr een dillemma, ofwel ik, ofwel zij. En wat gebeurde er, hij koos vr mij…

Toen had ik niks meer in de hand, het was zo ontploft, ik kon niet meer met haar praten, ik kon ook niet meer terug. Al dat personeel wist van de situatie, en zij vonden dat zij niet zomaar kon beslissen dat ik weg moest… ze stonden achter mij, maar ik voelde me op zn minst gelukkig… Ze wisten echt niet wat er achter zat enz. ze voelde haar wss zo verstikt.. en ik had echt gefaald als vriendin.

En ik voel me daar al maanden heel slecht bij. Dat knaagt…

Toen ze enkele maanden geleden verjaarde, heb ik toch een sms gestuurd, gewoon gelukkige verjaardag. Ik kreeg geen reactie, maar dat verwachtte ik ook niet.

Maar enkele weken geleden, kreeg ik op de dag dat mn papa 7j dood was, een sms waarin stond dat ze het jammer vond van onze vriendschap, ma dat ze me toch sterkte toewenste vr deze moeilijke periode..

Ik zou zo graag het willen goedmaken, ik zou zo graag willen praten, maar ik weet da ze verschrikkelijk koppig is, daarbij komt dan nog eens dat ik niet weet waar te beginnen.. wat te zeggen.. Ik denk maar de hele tijd dat ze niet gaat opnemen. En toch heb ik zoiets, waarom stuurde ze me dat smsje?

Ja het verhaal is uiteindelijk langer geworden, dan ik bedoelde, maar dan weten jullie toch heel die situatie. En ik ben er zeker niet fier op, dat ik als goei vriendin haar dit heb aangedaan…

[amboseli]

Zij stuurde jou dat smsje. Dan lijkt het mij toch dat zij niet onverschillig staat tegenover jullie (ex)vriendschap, anders zou ze toch gewoon helemaal niks meer van haar hebben laten horen.
Je hebt hier duidelijk en eerlijk de situatie verwoordt. Kan je dat tegenover haar ook niet doen? Eigenlijk net hetzelfde zeggen (schrijven desnoods) dan dat je hier hebt gedaan?
Ik hoop voor jullie dat het in orde komt maar ik denk wel dat het aan jou is om de eerste stap te zetten, hoe moeilijk dat ook is. En als zij dan niet wil, dan zal je dat moeten aanvaarden.
Succes!

[MissSquash]

Blijkbaar was dat wel een mooie vriendschap.

Ik zou gewoon eens een smsje terugsturen waarin je haar bedankt voor de steun en of ze graag eens iets gaat drinken?

Het leven is te kort om te blijven ruziemaken.

Op het verleden denk ik dat jullie best niet te veel terugkomen want daar is toch t één en t ander gebeurd , zowel van jouw als haar kant.

Met mijn beste vriendin heb ik ook zowat een jaar geen contact gehad... uiteindelijk door een gewoon smsje hebben we de draad weer opgepikt. Over het "discussiepunt" wordt niet gepraat, het was in feite niet eens zo belangrijk.

[Lieselyke]

Oh... spijtig voor jullie dat jullie al zoveel maanden 'verknoeien' voor zo'n stomme ruzie.

Goede vriendschappen zijn zeldzaam, héél zeldzaam. Ik zou gewoon al deze post in een mail zetten en naar haar toe sturen zeker weten dat ze het gaat snappen.

Je weet wat er fout ging, je geeft zelf toe dat je te veeleisend geweest bent en een tikkel egoïstisch. Ik snap niet helemaal waarom jullie er als goede vriendinnen niet meer over gepraat hebben zodat die 'bom' niet kon ontploffen...maar wat gebeurd is is gebeurd.

Jij mist haar, al zoveel dagen/weken/maanden aan een stuk, denk je niet dat het bij haar hetzelfde is?

Gewoon contact opnemen, even langsgaan met haar favo gebakje/snoepjes/taart,... in je handen en bijkletsen maar.

Het is te lang geleden om je nu nog druk over te maken...zand erover en vooruit met de geit, zo gaat dat in lange, goede vriendschappen.

Soms is het makkelijker om niet te hard na te denken en gewoon te doen wat je voelt dat je wil doen

véél succes !

[Sweet_Dreams]

Zoals al eerder aangehaald: je doet hier heel eerlijk je verhaal, ziet daarin ook je eigen (eventuele) fouten. Als je daar op die manier met haar kan over praten, denk ik wel dat alles uitgepraat kan worden.
Vooral als je zelf zegt van kijk ja, ik begrijp nu dingen die ik toen niet inzag.

En inderdaad, zij stuurde je een smsje, dat betekent dat ze nog altijd aan jou denkt, dat ze je niet vergeten is, ... Dan zal ze waarschijnlijk wel openstaan voor een gesprek!

[meisie83]

Ik zou ook contact opnemen. Stuur een smsje of zo en je zal wel zien of ze erop ingaat.
Aangezien zij jou ook al gecontacteerd heeft zal ze waarschijnlijk ook spijt hebben van hoe de dingen gelopen zijn.

Jullie zijn allebei volwassen vrouwen, jij beseft waar je verkeerd geweest bent en hopelijk beseft zij dat van haar kant ook. Probeer het met elkaar uit te praten en begin met een propere lei opnieuw.

Ik wens je alvast veel succes!

[Sporty76]

Uit fouten kan men leren. Ik vind dat de vriendschap (en ik spreek als lezer) verstikkend aanvoelt. Maar mensen zijn mensen en het loopt soms allemaal anders dan men wilt; Ik sluit me bij iedereen hier aan. Ik hoop echt dat jullie weer maatjes worden.

[madame]

ge pakt nu uwe gsm. en zendt een berichtje met de woorden.. maske, het wordt tijd dat we eens ene gaan drinken en alles eens op ons gemak uitpraten! voila! zo gemakkelijk is dat.
maar het 'doen' hé

[zilleken]

dank u voor de reacties!
Ze geven me een beetje hoop, maar ik ben toch een beetje bang om de stap te zetten.

Ik ben eigenlijk vorige week haar vriend nog tegen gekomen, en toen ging het er ook even over, en hij zei ook van: kijk vrijdag is ze vrij (morgen dus), waarom bel je haar niet eens?

Maar ik heb bang als ik ze aan de lijn ga hebben, dat ik een beetje overdonderd ga zijn, en dak ni ga weten wa zeggen, of miss wel verkeerde dingen zeg ofzo...

[koetje]

Citaat van: zilleken

Ik ben eigenlijk vorige week haar vriend nog tegen gekomen, en toen ging het er ook even over, en hij zei ook van: kijk vrijdag is ze vrij (morgen dus), waarom bel je haar niet eens?


Vermits haar vriend als zegt van haar eens te bellen lijkt het mij alsof zij het daar met haar vriend ook al eens over gehad heeft en dat zij het zelf ook wel ziet zitten om de ruzie op te lossen. Anders zou haar vriend zeker niet zeggen dat je haar eens mmoest bellen he...
Allez, lijkt mij zo...