uitspraak

[Venul]

"mannen zijn als zand in de palm van je hand: hoe harder je knijpt om ze bij je te houden, hoe sneller je ze kwijt zal zijn"

of zoiets. iemand zei dat ooit tegen me, en het beeld is altijd bij me gebleven. uit vorige relaties heb ik ook ervaren dat het vaak waar is. wat denken jullie? :-)

[skivvy]

ik denk dat 'mannen' hier ook vervangen kan worden door 'vriend/inn/en', 'kinderen', 'dieren', en dan vergeet ik wellicht nog enkele categorieën...

[Chiara]

Volgens mij geldt dit voor alles en iedereen.

[Venul]

da's ook waar

[Goofy]

Er was eens een jonge vrouw. Op de vooravond van haar huwelijk stond ze bij haar vaderen keek naar de zon die over het strand onderging in volle zee. Toen vroeg de dochter; 'Vader, mijn moeder houdt van je, en is je ook altijd trouw gebleven. Wat moet ik doen opdat mijn man en ik elkaar steeds meer zouden beminnen?'
De vader zweeg en dacht even na.
Dan bukte hij zich en vulde elke hand met zand. Zo kwam hij bij zijn dochter staan. Zonder iets te zeggen knelde hij de vingers van één hand steeds sterker om het zand. Het zand glipte eruit. Hoe krampachtiger hij zijn hand balde, hoe sneller het zand eruit glipte. Toen hij zijn hand opende, kleefden er slechts nog enkele vochtige korrel aan zijn handpalm, maar zijn andere hand had de vader opengehouden als een kleine schaal; daar bleven de zandkorrels liggen. Ze schitterden steeds heerlijker in het licht van de late zon. 'Dat is mijn antwoord' zei de vader zacht.


deze tekst hebben wij gekozen voor onze huwelijksviering, aangepast naar de eigen situatie

[Unknown]

Ik hoorde het voor het eerst op school in de godsdienstles (thema liefde en relaties.) Ben het nooit meer vergeten en heb het altijd (in de mate dat ik kon) toegepast, het blijft 1 van mijn favorieten.

[dudie]

Citaat van: Goofy

Er was eens een jonge vrouw. Op de vooravond van haar huwelijk stond ze bij haar vaderen keek naar de zon die over het strand onderging in volle zee. Toen vroeg de dochter; 'Vader, mijn moeder houdt van je, en is je ook altijd trouw gebleven. Wat moet ik doen opdat mijn man en ik elkaar steeds meer zouden beminnen?'
De vader zweeg en dacht even na.
Dan bukte hij zich en vulde elke hand met zand. Zo kwam hij bij zijn dochter staan. Zonder iets te zeggen knelde hij de vingers van één hand steeds sterker om het zand. Het zand glipte eruit. Hoe krampachtiger hij zijn hand balde, hoe sneller het zand eruit glipte. Toen hij zijn hand opende, kleefden er slechts nog enkele vochtige korrel aan zijn handpalm, maar zijn andere hand had de vader opengehouden als een kleine schaal; daar bleven de zandkorrels liggen. Ze schitterden steeds heerlijker in het licht van de late zon. 'Dat is mijn antwoord' zei de vader zacht.


deze tekst hebben wij gekozen voor onze huwelijksviering, aangepast naar de eigen situatie

Prachtig

[2Hearts]

inderdaad heel mooi, en ben het er ook helemaal mee eens!

[Lieselyke]

Dik de waarheid ik moet toegeven dat het in mijn geval ook hélemaal van toepassing is... nu dat mijn vriendje nog in zijn oren blazen.