Het ouderlijke huis verlaten

**Liesy** · 21-09-10 09:53

Een jaar geleden hebben mijn vriend en ik samen een ruwbouw gekocht. Na een jaartje begint het af te geraken.

Nu wilt hij dus dolgraag verhuizen, ik heb er ook altijd naar uitgekeken , maar nu het dichterbij komt begin ik in paniek te geraken.

Ik heb zo een sterke band met mijn mama en ga ze enorm missen.
Zondagavond ben ik dus echt ingestort en heb de hele avond zitten wenen..
Het klint misschien allemaal heel raar, maar heb er echt geen goed gevoel bij.

Met mijn vriend heb ik er niet echt over gepraat, hij ziet ook wel dat ik het elke dag probeer uit te stellen.

Ik zie heb doodgraag, dus dat is het probleem ook niet.

Ik ga op 10 min van mijn mama afwonen, dus ik weet wel dat het zo een ramp niet is, maar toch..

Iemand hier ervaringen mee, en me raad kan geven hoe ik hier het beste mee omga ?

Groetjes

**Duracelleke** · 21-09-10 09:59

Goh Liesy, ik had het er ook moeilijk mee om mijn ouderlijke huis te verlaten..
gewoon bellen naar je mams als je ze mist + een ventje hebben dat je troost als je je mama hard mist en dat komt wel in orde

**Nemo_** · 21-09-10 10:02

Ooit ga je toch de stap moeten zetten om je ouderlijke huis te verlaten. En of je het nu doet of je wacht nog 10 jaar, het blijft moeilijk!

Ik heb de 1ste nacht dat ik samenwoonde ook heel de nacht wakker gelegen omdat ik toen besefte dat mijn mama er niet meer was. Hoewel dat niet zo is, want ik bel nog elke dag met mijn mama en we zien elkaar nog regelmatig. Na die 1ste nacht was ik het vrij snel gewoon.

Onze band is nog altijd heel sterk ook al woon ik niet meer thuis.

Dus gewoon eventjes doorbijten en je zal zien dat het allemaal wel zal meevallen.

skivvy · 21-09-10 10:05

waarom het niet langzaam opbouwen? eerst in de weekends daar gaan wonen, dan de vrijdag erbij, de donderdag, enzovoort. langzame verhuis, langzame omschakeling.

MissSquash · 21-09-10 10:23

Ze woont toch ongelooflijk dichtbij, je kan binnenspringen wanneer je wilt.

Al begrijp ik wel perfect wat je bedoelt.

Andastra · 21-09-10 10:26

Wat bij mij helpt is de gedachte dat je als je wil nog altijd kan teruggaan voor een nachtje of een paar nachtjes. Ik vond het een doodenge gedachte om voor de laatste keer in mijn kamer te slapen en daarom heb ik ervoor gekozen het niet zo te zien.

Intussen ben ik al 11 nachten het huis uit en ik moet zeggen dat ik geen nood voel om terug naar mijn oude kamer te gaan, al vind ik de gedachte dat die kamer er wel nog is als 'k ze nodig heb wel heel comfortabel

**Legallybored** · 21-09-10 10:41

Inderdaad, ik heb na jaaaaaren ook nog steeds mijn kamer bij mijn ouders en ik spendeer ook heel vaak het weekend daar (ik woon voor het moment namelijk niet op 10 minuutjes).

Maar ik denk dat bij mij de overgang to gradueel was (eerst op kot, dan tijdens de week in het buitenland, dan samenwonen) dat ik het niet zo fel gemerkt heb.

Maar ik moet nu wel eerlijk zeggen dat ik zelfs met het op kot gaan, het nooit moeilijk heb gehad. Ik ben dol op mijn ouders, maar ik was blij met die nieuwe zelfstandigheid en onafhankelijkheid.

Maar als je direct van full-time bij mama en papa naar inhuizen in eigen huis gaat, dan is de overgang wel wat bruusker inderdaad.

Ik denk dat je er een gewoonte van moet maken om gewoon vaak (al is het maar een half uurtje) even binnen te springen.

**Liesy** · 21-09-10 10:45

Ik voel me echt stom soms, dat ik er zo over doe..Ik doe net of dit weet ik veel wat is..
Dat is het probleem, met mijn vriend kan ik er niet echt over praten, die heeft totaal die band niet met zijn ouders, 2 jaar geleden is hij bij ons komen inwonen, zonder problemen bij zijn ouders vertrokken..al gaat hij er maar 1 keer per maand naartoe, dat maakt hem totaal niets uit..
Dus hij begrijpt dit écht niet.

Zo lijk Skivvy zegt zou echt ideaal zijn, zodat ik rustig aan het idee kan wennen, maar denk dat mijn vriend dit helaas niet zal zien zitten.

Hij kijkt er zo hard naar uit, en ik eigenlijk totaal niet.

Mijn mama zegt ook dit went wel, en ik zie u toch nog heel veel, en dat weet ik wel, maar toch .. Tis écht niet makkelijk

**Nemo_** · 21-09-10 10:50

Bij mij is het inderdaad ook in stapjes gegaan. Mijn vriend woonde al alleen, dus ik zat daar in het begin enkel in het weekend. Dan heb ik daar een weekje gelogeerd omdat mijn ouders op vakantie waren en nadien ben ik eigenlijk ni meer terug naar huis gegaan.

**Duracelleke** · 21-09-10 10:52

Liesy, blijf je nu al niet af en toe bij je vriend slapen???
Ik sliep in de weekends al bij mijne vriend + in de week als de kleine er niet was (om praktische redenen)