Moet ik nog even geduld hebben?

[Givenchy]

Nu bijna 2 jaar heb ik iets met een man die bij een andere vrouw een dochter heeft van 10j. Toen ik hem leerde kennen maakte ik hem duidelijk dat ik niet van plan was om zijn minnares te worden en dat hij eerst weg moest gaan gaan bij zijn vriendin vooraleer er sprake kon zijn van iets tussen ons. Niet lang daarna kwam het tot een ruzie tussen hem en zijn vriendin zover dat zij hem buiten gooide. Hij trok naar zijn ouders, eerst ging alles goed, zijn ouders steunden hem enz., tot zij echter spijt kreeg, nog een kans wilde én hun kind in de strijd gooide. Zijn ouders vonden ook dat hij haar nog een kans moest geven al was het maar owv. hun kleindochter. Die mensen wisten van mij niet af, en hij durfde het niet zeggen ook al omdat zijn vriendin op dat moment een collega was van mij en het dus sowieso een delicate kwestie was. Onder druk van zijn ouders ging hij terug naar haar, met de bedoeling het een paar weken te proberen om die ouders content te stellen en zodoende daarna met mij een nieuwe start te kunnen nemen. Maar toen begon de miserie, er werd meer en meer met dat kind gespeeld om hem toch maar daar te houden en al die tijd slaagde hij er niet in het over zijn hart te krijgen om zijn "dochter achter te laten" (zoals hij het noemt.

Intussen ben ik in augustus van dit jaar mijn werk kwijt geraakt, een groot verlies was dat niet want ik wou daar al langer weg en zeker de confrontatie met zijn vriendin deed er geen goed aan. De roddelmolen op mijn vorig werk is sindsdien in werking getreden wat maakt dat zij eigenlijk weet dat er tussen hem en mij iets is. Echter, hij blijft dat ontkennen, ook weer omdat zij dreigt hun dochter iets aan te doen en meer van dat...

Anderhalve maand geleden begon ik het echt moe te worden en plots was hij daar, hij was zogezegd tot inzicht gekomen en wou meer dan ooit bij mij zijn, ten koste van... Het zou echter voor hem moeten aanvoelen alsof het haar beslissing was, want hij wilde niet dat zijn dochter hem later zou evrwijten dat hij haar in de steek gelaten had. Bij een zoveelste ruzie zei zijn vriendin dan dat hij moets vertrekken en toen ging het snel.
Intussen heeft hij een appartement gekocht. Het gaat om een nieuwbouwproject dat nog verder afgewerkt moet worden (keuken, badkamer), dus het zal nog wel eventjes duren eer het zover is.

Echter, nu zal hij nooit eens zeggen dat hij uitkijkt naar een leven met mij, blijft hij maar bezig over zijn dochter die hij zo gaat missen, en als ik uitleg vraag over wat hij van plan is klapt hij toe en wordt hij boos. Dit keer steunen zijn ouders hem wel en zeggen dat hij moet doorbijten, maar toch vertrouw ik het zaakje niet. Zij heeft nog 2 kinderen uit een vorige relatie en ziet er tegenop om opnieuw te beginnen, en hij blijft met dat verdriet van zijn dochter zitten. Ik ben er dus als de dood voor dat ze alsnog gaan samen blijven (ook al zou het praktisch gezien niet mogelijk zijn om in zijn appartement te gaan wonen met 3 kinderen). Ook zit ik met de onzekerheid dat hij, zelfs als zou hij alleen gaan wonen, nog niet voor mij kiest of kan kiezen omdat zij nu al constant bezig is dat hij zijn dochter nooit meer ziet als hij ooit met mij moet samenzijn.

Intussen is de relatie tussen hem en mij erg verzuurd en loopt elk contact af op schreeuwen, tranen en ruzie. Hij zegt dat ik hem constant dezelfde vragen stel terwijl hij zelf geen antwoorden heeft (wat wel waar is), maar hij maakt mij door zijn afwijzend, of toch alleszinds ontwijkend, gedrag alleen maar onzekerder!

Ik hoop hier eventjes een aantal meningen te horen.
Moet ik nog geduld hebben en blijven geloven, ben ik inderdaad te druk, laat ik hem niet genoeg ruimte en komt er gewoon veel op hem af?
Of heb ik volgens jullie echt reden tot ongerustheid?

Ik weet het alleszins niet meer, dus elke raad is meer dan welkom!

[skivvy]

lopen er zo weinig begeerlijke vrijgezellen rond dat u de man van een (nu ex-)collega probeert af te snoepen? iemand dan nog die met de wind meewaait en zich onder druk laat zetten? u voelt kennelijk zelf ook wel aan dat het nooit makkelijk zal worden met hem als hij met u verder zou gaan - is dat wat u wil? een relatie waarover u aldoor moet tobben?
zelf kan ik mij echt wel leutiger dingen voorstellen om mijn tijd mee te vullen!

[sniff]

Ik zou al zeker afstand nemen. Op deze manier komt er ook alleen maar ruzie van, jij blijft maar vragen want jij wilt verder met jou leven, samen met hem. Maar hij moet nog beginnen met het verwerken van de breuk, met een evenwicht te zoeken ivm zijn dochter, er is misschien nog een vechtscheiding onderweg. Ik kan me best voorstellen dat het voor hem allemaal veel te veel wordt en jou vragen (druk) er echt niet meer kan bij verwerken.
Dus, als je echt met hem verder wil, spreek af dat alles een tijdje op een laag pitje staat, dat hij tijd krijgt. Wil jij dat niet, ga dan verder met je leven, maar dat zal waarschijnlijk zonder hem zijn, hij lijkt mij niet in de mogelijkheid om met jou op deze moment een happy koppel te vormen.
Trouwens, als ik het goed begrijp heeft hij al minstens 2 mislukte relaties met kinderen en is er tussen jullie ook veel ruzie. Misschien eerst eens je afvragen of jij dat allemaal aankan?

[Givenchy]

Nee, ik wil een normale relatie! Ik ben immers geen type dat ervan houdt om andermans man af te snoepen, zoals jij het noemt, want dan zou ik nu niet zoveel verdriet hebben en gewoon plezier hebben aan de gestolen, spannende momenten...

[Givenchy]

@Sniff:
Bedankt voor je raad!
Nee, niet hij, maar zijn vriendin heeft nog 2 kinderen uit een vorige relatie (zij is 5j ouder dan hij).
Dus jij vindt dat ik eigenlijk teveel druk op hem leg en teveel verwacht van hem nu?

[sniff]

Goh, teveel druk leggen, tja. Het is natuurlijk wel een feit dat hij zich behoorlijk laten beïnvloeden heeft door zijn ouders en natuurlijk emotioneel door de moeder van zijn dochter. Je kan wel zeggen dat hij een watje is en steviger in zijn schoenen moet staan, maar zijn wereld stort wel in op deze moment he. Ik denk dat hij niet "meer" meer aankan en dat hij dus geen extra druk meer kan verdragen. (Mijn broer heeft ook in een echtscheiding gezeten en ik weet nog dat hij daar emotioneel meer dan zijn handen mee vol had.) Misschien moet je eens rustig met hem praten, zeggen hoe jij je voelt, vragen hoe hij het momenteel ziet, of je niet tot een voorlopige oplossing kan komen, hem laten weten dat jij ook beseft dat het voor hem nu moeilijk is. Ik kan me niet voorstellen dat hij dat er nu nog kan bijhebben, zeker niet omdat zijn dochter als wapen ingezet wordt. Want bekijk het eens van 2 kanten, jij wil gaan samen wonen, een relatie met hem hebben, zijn dochter er van tijd tot tijd bij, maar wel verder leven. Terwijl hij nu stilstaat. Ook moet je je afvragen of jij dat allemaal aankan, dat eventuele gestook van de dochter (de moeder die het kind tegen jullie opzet), kan hij dat aan?
Ik denk echt dat eerst het ene moet afgesloten worden, voor het andere kan starten, anders gaat dat waarschijnlijk niet lukken.

[Legallybored]

Te moeilijk, veeeeel te moeilijk ... en het zou niet moeilijk mogen zijn op het begin.

[Unknown]

Het is een eigenschap van mannen om van het ene in het andere te stappen zonder daar enige tijd tussen te laten waarbij ze voor zichzelf moeten zorgen en hun vorige relatie verwerken.

Het is aan ons vrouwen om daar niet in te trappen, doe je dat wel, ben je zelf bezig om het zijne mee te verwerken, de ruzies, de scheiding, het gevecht om het kind en nog zoveel meer.

Is het dat wat je wil, want dat krijg je, als je hier voor gaat.

Persoonlijk laat ik een man (die eerlijk toegeeft hé, want je hebt ook nog de zwijgers en leugenaars) die gebonden is, niét dichtbij komen. Het is eenvoudiger ze uit de weg te gaan op voorhand, dan er afscheid van te nemen eens je je hebt laten inpalmen, pure logica.

[Givenchy]

@Legallybored:
Die bedenking heb ik me ook al wel gemaakt, ware het niet dat het echt wel klikt tussen ons, hij is zo het type dat me steunt, motiveert om voor iets te gaan, iemand die me fantastisch vindt gewoon door wie ik ben maar ook weer geen flemer,...
Het is gewoon jammer dat hij niet méér een klootzak is!!

@Unknown:
Toen ik hem leerde kennen was hij gebonden en ben ik hem ook uit de weg gegaan. Het is pas iets tussen ons geworden toen hij bij haar weg was. En toen hij terug ging had ik misschien direct moeten zeggen "oké, gedaan", maar ik denk dat ieder normaal voelend mens wel begrijpt dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is... :-(

Laat hem eerst maar es deftig scheiden, een degelijke regeling voor zijn dochter op poten stellen (als hij een eigen appartement heeft, is co-ouder dan geen oplossing - desnoods via de rechtbank?) en zijn leven als alleenstaande en zijn appartement op poten zetten ...

Ik zou hem dus voor een paar maand met rust laten en daarna zien wat er nog over blijft van jullie relatie en hoe hij reageert.

Sowieso vind ikzelf de start van jullie relatie al niet echt gezond (wel / niet scheiden, wel / niet blijven voor dochter, zij die een collega van jou was, ...), maar je moet zelf weten of je een paar maand wil wachten en dan kijken hoe het verder gaat.