Smoorverliefd! En opeens gaat ze weg!

[Ahum]

Hallo!

Ik ben 20 jaar en ben al maandenlang énorm verliefd op een collega. Het ging allemaal de goede kant op, dat gevoel had ik althans.
Ik heb met redelijk wat zenuwen haar face to face mee uitgevraagd. Ze antwoordde positief, maar blijkbaar durfde ze geen 'nee' te zeggen, want toen ik enkele dagen daarna naar een datum vroeg, zei ze dat ik haar type niet was.

Jammer maar helaas...

De weken daarop begon ik steeds sterker het gevoel te krijgen dat ze van gedachten was veranderd, dat ze me misschien toch wel leuk vond. Niet alleen ik had dat gevoel, ook andere collega's begonnen lucht hiervan te krijgen. Ook anderen zagen dat ze zo alleen bij mij deed en niet bij andere collega's.
Eerlijk gezegd was ik het stadium 'leuk vinden' allang gepasseerd en ik kon zeggen dat ik verliefd op haar was. Ik besloot het nogmaals te proberen en of het slim van mij was of niet, toen we samen naar huis fietsen heb ik tegen haar gezegd dat ik haar een "ontzettend leuke meid vond". Ze zei:"Tja... Sorry, je weet hoe ik erover denk. Echt sorry"

Ik deed mijn best mijn gevoel te verdrukken en dat lukte aardig. We fietsten nog altijd samen naar huis en ik had wel het gevoel dat ze nu vriendschappelijker met mij omging. Ondanks dat ik nog steeds erg verliefd op haar was, kon ik er tot dusver mee leven door als vrienden door te gaan. Ik genoot van de momenten dat ik bij haar was en verdrukte mijn gevoel. Mijn lichaamstaal verraadde mij af en toe wel, maar gelukkig waren er geen ongemakkelijke situaties.
Ik vond het fijn dat ik haar nog kon zien en met haar kon praten en lachen. Ik verwachtte dat mijn gevoel langzaam maar zeker minder zou worden en mijn verliefdheid voor haar zou afbrokkelen

Tot enkele dagen geleden…

Een collega sprak mij aan en zei:”Heb je het al gehoord?” “Wat heb ik gehoord”, vroeg ik. “Dat … ontslag heeft genomen!”
Driemaal raden welke naam er op de puntjes moet staan. Juist!

Ze had ander werk gevonden, daar had ze weliswaar goede redenen voor, maar het sloeg bij mij in als een bom! Ik viel even stil en keek ademloos voor me uit. Nu weet ik, dat ik haar over enkele weken niet meer zal zien! Ik ben nog steeds enorm verliefd op haar en ik deed mijn best haar en anderen er niet lastig mee te vallen. Het lukte mij niet dit gevoel te verdrukken, al binnen enkele minuten viel het blijkbaar op dat er iets met mij was. Ook rolden er enkele tranen over mijn wangen, hoewel ik het probeerde in te houden, en ik zei dat er een vuiltje in mijn oog zat.

Ik zei tegen mezelf dat ik overdreef en me niet zo moest aanstellen. Toen ik thuis kwam van werk, kreeg ik het eten lastig doorgeslikt en ik sliep laat en werd ook vroeg wakker, met een barstende hoofdpijn.
Nu zit ik steeds met de gedachte dat ik haar binnenkort niet meer zal zien. En ik ben bang dat ik me ellendiger ga voelen, naarmate het dichterbij komt. Maar ik weet niet wat ik hiertegen kan doen? Hoewel het niet wederzijds is, ben ik nog steeds énorm verliefd op haar. Ik verwacht dat ik me de komende weken alleen maar slechter ga voelen en dat wil ik niet! Ongetwijfeld dat ‘zij’ het ook zal merken en ik wil haar er niet weer mee lastig vallen.

Misschien lijkt het alsof ik overdrijf, maar ik ervaar het zo. Daarnaast zag ik een ‘nee’ echt niet aankomen en dat ik haar opeens over enkele weken niet meer zal zien, terwijl ik tot over mijn oren verliefd op haar ben, die gedachte vind ik gewoon vreselijk. Ik doe mijn best er niet aan te denken en afleiding te zoeken. Wat huishoudelijk werk, stukje autorijden, even naar de winkel, stappen etc. En dat lukt wel wat, maar als ik me dan op een gegeven moment weer realiseer dat het niks zal worden tussen ons en ik haar in een kleine maand niet meer zal zien, dan begin ik weer van voor af aan.

Ik weet niet wat ik kan doen? Weten jullie het misschien? Bedankt alvast!

[Kanarie]

Misschien niet wat je wil horen maar het wordt beter eens ze weg is. Als je niet meer elke dag met haar geconfronteerd wordt zal het gevoel uiteindelijk slijten. Nu wordt dat gevoel van verliefdheid constant gevoed doordat je haar elke dag ziet.

[joan1969]

Euh... eigenlijk zal dit misschien nog het beste zijn dat ze weggaat, zo kan je haar sneller uit je hoofd zetten.
Liefde laat zich niet dwingen.

[Salma]

Dat denk ik ook, goed dat ze weggaat...

Ze ziet je helemaal niet zitten, maar geniet blijkbaar teveel van de aandacht om uit je buurt te blijven en maakt je dus nog gekker in plaats dat ze het laat bekoelen.

[MissSquash]

Ik ben er ook van overtuigd dat het juist beter is dat ze weggaat & je haar niet hele tijd ziet. Zo kan je haar eindelijk uit je gedachten zetten en voortgaan met je leven.

[Julie123]

Liefdesverdriet is akelig,en hartverscheurend,
toch ga je er overheen komen,geloof het maar van een ervaringsdeskundige ;-)

Zodra het voorwerp van je verlangen buiten je bereik is, zal
het afkikken kunnen beginnen,
zolang je haar blijft zien, blijf je (onbewust) steeds hopen..."zal ze toch niet...???"


Maar, zoals ik reeds uit je eerste bericht kan lezen: zij had haar keuze al duidelijk gemaakt (en jij kon het niet geloven/aanvaarden)

Leg je erbij neer! Er komt iemand anders,ooit,
die je liefde verdient,en waarbij het wederzijds is.

[Eastend]

Citaat van: joan1969

Euh... eigenlijk zal dit misschien nog het beste zijn dat ze weggaat, zo kan je haar sneller uit je hoofd zetten.
Liefde laat zich niet dwingen.

Ik denk dat ook ..

[Soetkin]

Waarom werd je verliefd op haar? Is het een knappe verschijning
Als we verliefd zijn, zien we signalen die we willen zien en we denken vlug dat het wederzijds is. Je bent niet de eerste en ook niet de laatste, die het deksel op de neus krijgt.

Maar hoe goed ken je haar echt? Wsl niet en was het alleen oppervlakkig collegacontact.

Verliefdheid gaat altijd over, zeker als ze uit het oog gaat.
Uit het oog, uit het hart.

[Ahum]

Het is rot om te horen, maar jullie hebben er wel gelijk in dat het het beste is als ze weggaat. Anders zal het nog langer duren voordat ik het van me af heb gezet.

Ik durf niet te zeggen hoe goed ik haar ken. Ze is wat verlegen en gesloten. Maartoch, ik dacht dat ik haar wel goed genoeg kende. Het zou opzich wel kunnen dat ze gewoon genoot van mijn aandacht, waardoor mijn hoofd weer op hol sloeg....

En ik vind het een mooi meisje ja, en daarna ben ik verliefd geworden op haar binnenkant (tolerant, lief, zorgzaam, wat verlegen, slim, grappig en het klikte prima dacht ik). Combinatie van denk ik.

Ik heb me er al bij neergelegd dat het niks zal worden, ik vond het lastig om dat te accepteren. Ook al zegt mijn gevoel wat anders, ik wil zo snel mogelijk die gevoelens voor haar kwijtraken. Slecht eten, slecht slapen, depri voelen, nergens zin in hebben, ik wil er het liefst zo snel mogelijk vanaf zijn.

Dat het kan zijn dat ze geniet van mijn aandacht en daarom zo doet? Als dat zo is, voel ik me eigenlijk wel gebruikt.... door het meisje waar ik zó verliefd op ben.... Het zal toch niet? Ofja, waarom doet ze anders zo? Misschien komt het door mijn roze bril dat ik dit lastig vind te accepteren? Want als ik diep in mijn hart kijk, zal dat denk ik wel de reden zijn.

Ik weet het niet allemaal, aan de ene kant vind ik het dan denk ik fijn dat ze weggaat, aan de andere kant vind ik het vreselijk. Maar als mijn gevoel naar verloop van tijd over is, misschien ben ik dan wel blij dat ze is weggegaan.

Achterlijke verliefdheid! Misschien kun je het bijna een ziekte / drugs te noemen, zeker als het niet wederzijds is denk ik. Het beheerst je en het is lastig af te kicken.

Ik hoop dat ik de komende weken beter door kom dan de afgelopen dagen.

Bedankt voor jullie reacties!

[Eastend]

Ik ben er bijna zeker van dat je dat binnenkort zal kunnen zeggen, dat het beter is zo