vogeltje

[fleurtje]

Hallo allemaal
Ben nieuw hier en ik hoop langs deze weg een oplossing te kunnen vinden voor mijn innerlijke knoop.
Ik voel me momenteel gevangen in mijn relatie.
Ben meer dan 25 jaar getrouwd. Heb twéé kinderen die al uit het huis zijn. Ben jong moeten trouwen met mijn jeugdliefde. Tweede baby was ook sneller dan verwacht op komst. Heb steeds en ben nog steeds fulltime aan het werken.
Heb mijn hele leven lang klaar gestaan voor man, kinderen en ouders, heb dit altijd met veel plezier en liefde gedaan. Ik moet wel toegeven dat het seksleven in ons huwelijk niet echt goed zat. Voor hem was seks alleen maar liefde maar ik hield ook van ongeremde seks. Voor hem was dit ‘not done’. Ik bleef op dat punt op mijn honger zitten maar legde mij er bij neer. Dus voor mij was het vrijen niet genieten maar een verplichting. Hij is ook een jaloers type, net niet ziekelijk.
Begin vorig jaar is mijn laatste ouder overleden. Bij dit verlies had ik buiten verdriet ook het gevoel nu alleen op de wereld te staan. Ik was wees geworden. Gezien ik steeds een sterke persoon was wuifde mijn man deze gevoelens gewoon weg, hij had wel begrip en was er sterk van overtuigd dat ik dit ook wel te boven zou komen, maar toch, ik miste iets maar wist niet wat.
Ik zocht naar zelfstandigheid of vrijheid of aandacht of . . . . maar werd verliefd op een andere man.
Na enkele maanden werd mijn verliefdheid ook beantwoord en ik belandde in een buitenechtelijke relatie. Deze relatie had alles was ik miste in mijn huwelijk en ik had nooit gedacht dat wat ik zo verlangde in een man echt kon. Alles was aanvaardbaar & bespreekbaar. Ik heb echt genoten van deze momenten en dit blijven heerlijke herinneringen. Afspraak was dat we er elk moment uit konden stappen met wederzijds begrip.
Na een vijftal maanden was dit ook een feit. Ondanks onze afspraak kwam het toch hard aan. We besloten om goede vrienden te blijven. Door een stom smsje heeft mijn man deze vriendschap ontdekt en het hek was van de dam. Heb toegegeven dat ik gevoelens heb gehad maar gelogen over het intieme. Hij was woest,ontgoocheld, verdrietig . . . .ik had daar alle begrip voor en heb dit ook allemaal over mij heen laten komen. We hebben ook samen zitten huilen . . . .
Hij is diepongelukkig, wilt met geen enkele therapeut over deze situatie in onze relatie praten. Hij vindt dat wij dit samen moeten proberen op te lossen. Hij zegt dat hij zonder mij niet verder wilt, zijn leven geen zin meer heeft wat voor mij een enorm schuldgevoel geeft. Ik hou nog wel van hem maar ik voel geen passie meer, ik verlang zelfs niet meer naar hem.
Hoe langer ik hierover nadenk hoe meer dat ik naar vrijheid verlang. Zelfs méér dan naar een andere man.
Als ik nu mocht kiezen dan zou ik mijn boeltje bijeenrapen en alleen gaan wonen maar durf niet. Ik voel me net een vogeltje in een kooi die voor het open poortje staat en niet erdoor durft te vliegen.

[whiskas]

waarom is jouw man zo geremd op gebied van seks???

[Mie]

Hallo Fleurtje,

Inderdaad geen makkelijke situatie die je beschrijft. Het klinkt enorm verstikkend, en zelfs nog meer na die passionele 'zijsprong' die je hebt gemaakt.
Is je man bereid om eens open en onbevooroordeeld naar je te LUISTEREN? Echt te luisteren? Heb je hem dat al eens gevraagd? Dan zou je hem op zijn minst kunnen uitleggen wat je mist in jullie relatie en waarom je die 'misstap' hebt begaan. Nu gaat hij kapot aan zijn jaloezie en wantrouwen, en jij aan je schuldgevoel, maar misschien weet geen van beiden wat de ander nu eigenlijk echt wil?

Als het niet lukt om een open gesprek met je man te hebben, zou ik hem voor de keuze stellen: ofwel een relatiebemiddeling, ofwel trek je er (voorlopig) uit om alles op een rijtje te zetten voor jezelf (als je dat tenminste financieel aankan?). Hij moet toch op zijn minst beseffen dat er voor jou iets grondig scheef zit in jullie relatie en dat daar aan gewerkt moet worden als hij met je verder wil!

Ik wens je alvast heel veel sterkte toe!