abortus of niet?

skivvy · 22-07-10 21:20

een artikel uit de jongste emma heeft mij nogal geshockeerd.
dit wordt een vrij lang maar geen vrolijk verhaal, jullie zijn gewaarschuwd.

het gaat over een koppel met een kindje, dame was zwanger van haar tweede, beide werkten. in haar 34ste week bleek iets raars tijdens de echo, en de arts stuurde hen naar een kollega voor een tweede mening. die bevestigde de diagnose : de baby had geen 'balk' tussen linker- en rechterhersenhelft, wat een matige tot zware handicap tot gevolg heeft.
nu mag men in duitsland uitzonderlijk tot op het einde abortus laten plegen als er iets grondig mis is met het kind of als de moeder in levensgevaar is. het koppel ging op zoek op het internet en schrok zich een hoedje : het was nog maar de vraag of het kind ooit zou kunnen lopen, spreken, reageren, de kans zat er zelfs in dat het blind zou zijn. mongolisme was haast verwaarloosbaar hiermee vergeleken. ze besloten dat ze de baby niet wilden, dat ze hem zo'n aanfluiting van een leven niet wilden aandoen, dat hun leven ook te hard zou veranderen. ze zeiden de arts in de kliniek dat ze een abortus wilden, en kregen te horen dat ze eerst voor een ethische kommissie moesten verschijnen, waarin de arts zat, een kinderarts en een psychologe. bij de sessies bij de psychologe achteraf kwam de aap uit de mouw : de arts deed nooit zo late abortussen, en het zou voor hen heel moeilijk zijn om in hamburg, berlijn of köln iemand te vinden die dat wel nog wilde. de reputatie van de kliniek en mogelijke subsidies stonden op het spel.
die wet is er, maar eigenlijk willen de politici dat die nooit wordt toegepast, en de artsen volgen maar al te graag. het is al mooi als ze sommige noodlijdende vrouwen doorsturen naar kollega's die bereid zijn de wet toe te passen, al is dat meestal ook maar tot 22 weken.
jaarlijks worden er duizenden gezonde embryo's geaborteerd, maar voor zulk zwaar gehandicapte baby's wordt een uitzondering gemaakt, begrijpe wie kan.

maar, wordt het koppel verteld : ze hoeven het kind immers niet te houden, kunnen het afstaan voor adoptie. in het adoptiekantoor kijkt men alsof men het in keulen hoort donderen : adoptieouders vinden voor een kind met zo'n zware handicap? het is al uiterst moeilijk als het enkel het syndroom van down heeft! het zal heel veel moeite kosten om een pleeggezin te vinden.
de vrouw wordt dus gedwongen de zwangerschap te voldragen, krijgt het kind, weigert het te zien. de man gaat na enkele dagen toch eens kijken, ziet zijn kind, het ligt niet in een couveuse, hij ziet er niets abnormaals aan, het kijkt, drinkt zijn flesje leeg. hij smeekt de artsen een pleegmoeder te laten komen zodat de kleine toch menselijke warmte kan ervaren. na 10 dagen overreedt hij zijn vrouw om ook eens te gaan kijken, en ja, hoe gaan zo'n dingen, ze pakt het natuurlijk in haar armen. ze besluiten het mee naar huis te nemen tot er een pleeggezin voor gevonden is. dat gebeurt niet, net waar ze al voor vreesden. nu is een baby sowieso een wezen dat veel zorg nodig heeft enerzijds en makkelijk hanteerbaar is anderzijds, dus aanvankelijk is er weinig verschil te merken. dat neemt echter toe met de leeftijd : als het kind 2 jaar oud is gaan ze ermee naar een ontwikkelingspsychologe, die hen vraagt hoe oud ze hem inschatten. als een kind van 9 maanden, zeggen ze. de psychologe laat hem op een speelmat rondkrabbelen, met speelgoed in zijn bereik. behalve het vastpakken en weggooien doet hij er niets mee. na een uur moet ze de ouders vertellen dat dat geen motorische achtertstand is, maar wijst op een zware geestelijke handicap. ze weten al dat hij op niets reageert, niet op licht, niet op geluid, niet op het zien van bepaalde mensen. hij lacht, maar dat doet hij altijd.de ouders doen hun stinkende best, brengen hem naar therapeuten, zoeken een speciale opvang voor hem, waar hij maar zeer moeizaam aan went. dan blijkt dat ze de therapiesessies niet terugbetaald krijgen en geen recht hebben op de speciale crèche. ze worden van het kastje naar de muur gestuurd, en dat blijkt typisch te zijn voor ouders met een dergelijk gehandicapt kind. als ze niet al bitter waren, nu worden ze het wel : eerst dwingt de staat hen dit kind te krijgen en dan laat diezelfde overheid hen op alle mogelijke manieren in de steek.
en het ergste moet nog komen : binnenkort staat er een rolstoel bij hen thuis, zullen ze hun huis moeten verkopen en verhuizen naar een huis zonder trappen, wordt het kind zwaarder en meer dan waarschijnlijk ook moeilijker : bijna alle 15jarigen met dergelijke zware handicap zitten in instellingen. en wat als de ouders er niet meer zijn? wordt de broer dan opgescheept met de zorg?
gevraagd of ze anders denken over hun wens tot abortus toen, zeiden ze : we hebben nooit een kans gekregen. hun idee erover is niet veranderd, ook al houden ze nu vanzelfsprekend ook van hun jongste.

nu mijn vraag aan de be- en aanstaande moeders en vaders hier : wat zouden jullie doen bij een dergelijke diagnose, die maar laat gesteld kan worden, vooropgesteld dat abortus zou kunnen (ofwel in nederland zou uitgevoerd worden)? de baby aborteren, houden met alle gevolgen vandien of meteen in een instelling plaatsen?

**Dominica** · 22-07-10 21:32

Ik denk dat je daar op voorhand heel moeilijk een beslissing in kunt nemen. Je zal het pas weten wanneer je effectief voor zo'n keuze staat.
Het is in ieder geval niemand toe te wensen ...

**Suzanne** · 22-07-10 21:34

Wat zou je doen als je (gezonde) kind iets ergs overkomt waardoor het heel erg gehandicapt geraakt? Abortus kan dan niet meer. Een spuitje dan maar?

skivvy · 22-07-10 21:35

daar gaat het hier niet om, suzanne. blijf on topic aub.

girly123 · 22-07-10 21:45

Hoe moeilijk het ook is, het kind heeft later geen toekomst (zwaar gehandicapt) en dat zou voor mij, denk ik, de belangrijkste reden zijn voor abortus.

ollekebolleke · 22-07-10 21:50

Das een moeilijke.
Ik denk dan vooral aan de tijd wanneer de ouders er niet meer zijn. Kan je er gewoon van uit gaan dat er dan wel iemand anders voor je kind moet zorgen, zoals broers of zussen.

**JulieC** · 22-07-10 21:51

Idd, Girly, ik ga akkoord.

**Barbie** · 22-07-10 21:57

Ik heb in mijn omgeving iemand gehad die zelfmoord heeft gepleegd omdat ze de zorg voor haar gehandicapte kind niet meer aan kon...
Ze heeft zelf de hele zwangerschap het vermoeden gehad dat er iets veel erger mis was dan dat de dokters lieten uitschijnen, ze heeft dat nooit kunnen aanvaarden.
Dus ik ben van mening dat ouders dat zelf moeten kunnen beslissen.

Zonder oordeel of inmenging van de buitenwereld.

**Alicia** · 22-07-10 21:57

Ik vind het idee van abortus op 34 weken een bijzonder griezelig idee: het kind is dan al lang levensvatbaar.

Voor mij is dit niet meer abortus, maar euthanasie en dat is een hele andere discussie denk ik.

**Judith** · 22-07-10 22:00

Citaat van: skivvy

nu mijn vraag aan de be- en aanstaande moeders en vaders hier : wat zouden jullie doen bij een dergelijke diagnose, die maar laat gesteld kan worden, vooropgesteld dat abortus zou kunnen (ofwel in nederland zou uitgevoerd worden)? de baby aborteren, houden met alle gevolgen vandien of meteen in een instelling plaatsen?

Jeuj, da's wel wreed moeilijk hoor. Je kúnt gewoon geen antwoord geven op deze vraag tot het moment dat je er voor staat. Ik denk dat het ook erg afhangt van het feit of je al een kindje hebt. Eens je een kind hebt weet je pas hoe alles overstijgend de liefde voor een kind is. Dus de kans is dan groot dat je laat komen wat komt, denk ik. Stel dat de dokters het tóch mis hebben... Ik kan me niet voorstellen dat je een kind, dat je 34 weken in je draagt en er al bijna uit ziet als een geboren kind, laat aborteren. Er bestaan ook prima instellingen voor kinderen met een zware handicap, moest blijken dat het geen optie is om het thuis te houden. Dat zou alleszins meespelen in mijn besluit.

Dus voor mij: absoluut laten komen en vanaf dan verder zien.

Verder heb ik toch ook wat twijfels over de geloofwaardigheid van het artikel...