Chocolade, the never ending story

Neem eens een chocoladebad!

In Engeland kan het, in november, in aanwezigheid van een menigte mensen nog wel. Gedurende drie dagen worden de Royal Horticultural Halls in London omgetoverd tot een chocolade-mecca zonder weerga. Een beurs van chocolademakers voor chocoladeliefhebbers, in iets minder poetische termen uitgedrukt. De organisatoren spreken in superlatieven hoor: "a sumptuous celebration of all things chocolate", daar ga je toch al bij watertanden? En zo vlak voor de eindejaarsfeesten kan je er vast inspiratie opdoen. Wedden dat de Belgische deelnemers met hun "gegarandeerd echt" reputatie het meeste succes zullen hebben? Tenzij de Engelsen enkel komen kijken naar de levensgrote chocolade-replica van een Franse formule 1 raceauto, die werd gemaakt door de Parijse chocolatier Pascal Guerreau, die zelf komt uitleggen hoe hij dit deed, met hoeveel chocolade en hoe lang hij er over deed. Maar je zal er wel niet van mogen proeven...
Gelukkig mag je dat wel aan bijna iedere andere stand! Beroemde chefs komen ook hun chocoladerecepten op het publiek uittesten en je krijgt recepten mee naar huis. 

En dan: de kans om je fantasie in realiteit om te zetten - Chocolate Magazine nodigt mensen uit het publiek uit om een heus bad te nemen in chocolade. Alsof dat allemaal nog niet aanlokkelijk genoeg is kun je ook een reis winnen naar Mexico. Zullen we met FemiStyle een tripje naar de chocoladebeurs inleggen? 
 

Chocolade en miss Marple 

Neen, het was iets voor haar tijd. Maar blijkbaar heeft chocolade de reputatie heel goed toegediend gif te kunnen "verdoezelen". In de geruchten over de dood van paus Clemens de 14e in 1774 speelt chocolade een belangrijke rol. Het werd aangenomen maar nooit bewezen dat hij een giftig chocoladedrankje toegediend kreeg. Clemens had de jezuïeten het jaar voordien een pee gestoofd, en zij stonden bekend als fervente liefhebbers van drinkbare chocolade - zo werd, ook zonder miss Marple, de link snel gelegd. 

Chocolade en walvissen 

In de 17e eeuw aan het hof van de Medici's was de wetenschapper Francesco Redi lijfarts van Cosimo III. Hij pleegde voor die tijd een grote brok wetenschappelijke literatuur, en in één van zijn boeken gaat hij bijvoorbeeld in op experimenten die hij deed om de bewijzen dat maden niet zomaar vanzelf deel uitmaken van het rottingsproces van vlees. Maar hij deed ook smakelijker onderzoek. Hij creëerde een hele hoop nogal luxueuze en bewerkelijke recepten voor chocoladedrankjes. Zijn persoonlijke favoriet was een chocoladedrankje geparfumeerd met musk en ambergis. Ambergis is een substantie die ergens uit de onnoemelijke delen van de walvis komt, en redelijk populair was als ingredient in parfums. Ishmael praat er genoeglijk over in Moby Dick. Nou ja, musk is natuurlijk ook niet zo smakelijk als je er over nadenkt. Onze vriend de dokter had ook een recept voor een jasmijn-chocoladedrankje. Dat lijkt toch wel wat meer verteerbaar. 

Van ophitsend naar medicinaal in Frankrijk

Aan het hof van Lodewijk de 14e was chocoladedrank razend in trek, vooral om de vermeende ophitsende eigenschappen... Maar toen onze Louis zijn tweede vrouw trouwde, de nogal puriteinse Madame de Maintenon, werd het in Versailles verboden. In alle andere grote huizen bleef men het wel drinken! Hoe de chocoladedrank er populair werd, weet niemand meer. Misschien via Lodewijks moeder, Anne van Oostenrijk, wiens vader de Spaanse koning was. Of via zijn eerste vrouw de Infanta Maria Teresa, die in Spanje opgroeide, waar het immens populair was. Men zegt, alweer zonder tastbaar bewijs, dat het kardinaal Richelieu was die het chocoladedrankje dat hij zo graag luste een respectabele reputatie wou geven. Daarvoor zette hij zijn broer in (alweer een dokter) die het genezende en koortswerende in plaats van ophitsende eigenschappen toeschreef.

terug naar overzicht chocolade