MIJN REISVERHAAL ...

Egypte

Lieve mensen,

Hier volgt mijn reisverhaal naar Egypte in het jaar 2000.

19 oktober.

Eindelijk is het zover. Onze reis naar Egypte gaat beginnen. Pim brengt ons naar het station, we nemen de trein naar Schiphol, en al snel ontmoeten we Rianne en Adinda. We checken in, kopen wat drank en tijdschriften, eten een broodje en wachten op vertrek. Ons vliegtuig is de "Audry Hepburn" van de KLM, en brengt ons naar Cairo. De vlucht verloopt rustig. Adinda is moe en strekt zich uit over de knieen van opa en oma, en slaapt de slaap der onschuldigen. Als we gaan landen moeten we haar wakker maken.

Op het vliegveld worden we opgewacht door Ashraf die verder in Cairo onze gids zal zijn. En hij is perfect, altijd vriendelijk, altijd op tijd. Na ons door de douane geloodst te hebben brengt hij ons naar Mohamed die

buiten wacht met een taxi-busje. Rianne krijgt meteen een mand met rozen in haar handen gedrukt als huwelijkscadeau. Deze laat ze in het hotel staan, het is n.l. niet zo handig reizen met een mand rozen aan je arm, en op haar hoofd ziet ze ook niet zitten. Dan brengt de taxi ons niet naar het Shepeard Hotel zoals gepland, maar tot onze verrassing worden we gedropt in het Nile-Hilton. Dat is kicken natuurlijk. De kamers zijn prachtig en royaal. Inmiddels is het 2 uur in de nacht, en duiken we snel in bed, want de andere morgen is het weer vroeg dag.

20 oktober.

We beginnen de dag met een vorstelijk ontbijtbuffet. Er ligt werkelijk van alles, heel veel soorten fruit. Op het programma staan vandaag Memphis, Saqqara en de piramides van Giza. Eerst maken we nog een wandelingetje langs de Nijl. Adinda wordt door iedereen nagestaard met haar lange blonde haren, en wij staren naar de mooie donkere kinderen, met hun gitzwarte haren en donkere ogen. Dan komt onze gids, en we vertrekken. Op straat is het een drukte vanjewelste, en het getoeter is een aanslag op je oren. Buiten de stad slalommen we tussen de kuddes geiten, ezels, kamelen, waterbuffels en luid toeterende auto,s. We komen ogen tekort, we zijn in een andere wereld beland. En we zien de armoede, vier palen met wat bossen riet erop, en warempel daar wonen mensen. Er hangen wat gore kleding- stukken te drogen. Kindertjes spelen met blote voetjes op de mesthopen die voor de krotjes liggen Voor ons is dat even slikken. Op TV lijkt alles zover van je bed, maar na vier uurtjes vliegen zit je er midden in. De bloeiende bougainville geeft kleur aan het geheel, evenals de fel gekleurde kleding van de vrouwen die je bij de hutjes rond ziet scharrelen. Na een indrukwekkende rit komen we aan in Memphis. De kolossus van Ramses 11 wordt door ons bewonderd en gefotografeerd. We halen water in een winkel van sinkel waar het stinkt, maar het water is welkom, het is warm en we moeten nog naar Saqqara en de piramides. We bekijken de trappiramide van Djoser en de resten van de muren die er gestaan hebben. Adinda huppelt van steen naar steen met haar witte hoedje op. De uitleg van de gids ontgaat haar en ons ook voor een deel. Ons engels is niet dermate dat we alles kunnen volgen, maar met wat vertaling door Rianne komen we een heel eind. We gaan weer naar ons busje en onderweg bezoeken we een papyrus bedrijf.

Er wordt thee aangeboden en uitleg gegeven, en natuurlijk proberen ze ons een papyrusschilderij aan te smeren. De goedkoopste komt op ca. F 300,--, dus houden we de knip maar dicht. Verder gaat het, op naar de piramides, en daar liggen ze, onverstoorbaar, hun scherpe lijnen strak tegen de blauwe lucht. Adembenemend mooi. De sphinx ligt roerloos in de brandende zon met een mysterieuse uitdrukking op zijn gezicht. Alles wordt nauwlettend in de gaten gehouden door agenten op kamelen. Er is overal veel bewaking, ook bij de hotels, men is zuinig op de toeristen.. Moe maar vol indrukken gaan we terug naar ons hotel en nemen een duik in het zwembad.

Onze rust is niet van langen duur, want om half acht worden we weer opgehaald om naar het station te worden gebracht. We gaan met de nachttrein naar Asuan. Op het station is het een beetje luguber. Maar Ahsraf onze gids blijft bij ons en wijkt niet tot wij in onze couchet zitten. Er is heel veel bewaking en iedereen staart ons aan of we wezens zijn van een andere planeet. Maar als je maar even tegen iemand lacht krijg je een grote smile terug of ze maken het V teken, iedereen is eigenlijk erg aardig. Naast onze bank op het perron zit een jong moedertje met haar baby van 4 maanden op de grond, ze komt steeds dichter naar ons toegeschoven en pronkt met haar kindje. Rianne pakt de baby op, het vrouwtje glundert. Het kindje heeft een gouden oorringetje in, en in het andere oortje een touwtje, Rianne weet dan is er nog geen geld voor een tweede ringetje. Dan rolt er een trein binnen, met achter elk raam donkere gezichten die naar ons staren. Ik zeg "Rian wie zijn nou de apen, zij of wij?" Verschillende mannen stappen uit aan de verkeerde kant van de trein, dan hoeven ze niet om te lopen. Maar ineens grote paniek, daar komt een treinaan van de andere kant. Ze klauteren als klipgeiten op het perron, maar een struikelt over zijn lange jurk en wordt op het nippertje met man en macht op de kant getrokken. Wij lachen ons tranen. Dan arriveert onze trein, Ahsraf brengt de koffers naar binnen. We hebben twee slaapcabines met wastafel. Er is ook een barwagon. We nestelen ons en dan eerst HAPPY HOUR. Om negen uur wordt het diner binnengebracht, nog een afzakkertje in de bar en daarna maffen!!!!

21 oktober

s'Morgens zijn we wakker zo gauw het licht is, en we kijken naar Egypte dat ontwaakt. Het is overal bedrijvig. Op het land zijn de boeren overal al bezig. De grond is vruchtbaar en er groeit van alles. De tomaten zijn vuurrood en groeien dicht aan de grond. Iedereen werkt op zijn hurken, en op blote voeten. De oogst wordt weggebracht per ezel, alles is heel kleinschalig. In heel deze streek hebben we misschien 5 tractoren gezien, het is hier dus echt hard werken, en de hutjes waarin de boeren wonen zijn zeer schamel. Schoolkinderen in uniform staan te wachten op de bus, altijd de jongens en meisjes apart. De grotere meisjes zijn in het grijs en dragen witte hoofddoeken. Als je de huisjes ziet,begrijp je niet dat de kinderen er zo keurig uitzien als ze naar school gaan. De ezels bepalen het straatbeeld, bereden door mannen in lange jurken. Met hun magere bruine benen manen ze de dieren aan tot meer spoed, voeten omhoog anders verliezen ze hun teenslippers. Overal op het land zie je de zilverreigers.. Na het ontbijt zijn we om ongeveer 10 uur in Asuan, en jawel daar staat alweer een gids klaar met een bordje "Rianne Keilen" klein foutje maar het is ons duidelijk. De koffers worden door een kruier weggebracht naar ons Nijl-cruise schip de Nephmys. Alles is prima geregeld.De boot is prachtig, 5 sterren en die zijn verdiend. We worden verwelkomd met een vruchtendrankje. Adinda is gelijk goede maatjes met de manager als hij vertelt dat er een disco aan boord is. We gaan de boot verkennen. Aan dek is een klein zwembad en overal heerlijke ligstoelen. We hebben twee hutten naast elkaar, en de deur staat natuurlijk steeds open. Na een poosje worden we opgehaald door een vrouwelijke gids, een Nubisch meisje met hoofddoekje, ze is heel aardig en maakt steeds grappen. Ze vraagt of we rijk zijn of arm, vreemde vraag natuurlijk. Dan zegt ze jullie zijn schatrijk, want jullie kunnen onze oudheden komen bezoeken en dat is een gift van de goden. Ze heeft kunstgeschiedenis gestudeerd en kan boeiend vertellen. Eerst gaan we naar de steengroeven van rood en zwart graniet. Daar ligt de onvoltooide obelisk, die bij het bewerken is gescheurd en daar blijven liggen. Uit hierogliefenschrift is gebleken dat deze gemaakt werd in opdracht van Koningin Nefertiti.. Ik neem een stuk graniet mee voor mijn stenenverzameling. Dan rijden we naar de Asuan dam. Een mammoetproject om de waterstand in de Nijl te beheersen. Sinds de dam komen er in Egypte geen nijlpaarden en krokodillen meer voor. Daarna varen we met een feluka (zeilboot) naar de tempel van Philae, die verplaatst is om niet ten onder te gaan in het water na de bouw van de dam. Dit is een gigantisch werk dat respect afdwingt. Het is gefinancierd door de Unesco. Na al deze bezienswaardigheden is de plons in het zwembad verrukkelijk. Adinda doet allerlei spelletjes met mij in het water, en we hebben lol samen. Rianne geniet van de zon en Opa blijft in de salon en geniet van een biertje. Rianne, Adinda en ik gaan nog even naar de kasbah. Honderden kleine winkeltjes, en het ruikt er heerlijk naar kruiden en vers gebakken brood. s'Avonds is er een uitgebreid buffet, dus lekker smullen en dan doodmoe naar tante Bedje in de lakenstraat.

22 Oktober.

Na lekker gepit te hebben en een goed ontbijt gaan we zoals gepland met een nieuwe gids naar de Botanische tuin in Asuan. Maar onderweg doet hij ons een voorstel. Hij raad ons aan naar het Nationale Reserve te gaan, en dat doen we. We gaan met een klein motorbootje, en wij zijn er de enige touristen. Het is er schitterend, de flora en fauna zoals het was voordat de dam werd aangelegd. De gids kent dit gebied op zijn duimpje. Hij ontdekt de vogels voor dat wij er erg in hebben, bruine, blauwe en zilverreiger, een nachtuil die zit te dutten tussen de takken, ijsvogels, grote wouw, de visarend, kardinaalsvogels, de schitterende blauw-groene sultansvogel, waterhoentjes, enz,enz. Het is een waar paradijs, dit is genieten. In een verscholen hoekje zit een visser, en haalt zo met zijn handen een reuze rode vis uit het water, onvoorstelbaar. Maar aan alles komt een eind, zo ook aan het bezoek aan dit paradijs. Weer naar de boot, en plons......zwemmen. Om 11 uur vertrekken we en varen richting Luxor. 'sAvonds is het galabya bal (lange jurken), veel mensen hebben zich zo,n geval aangeschaft en het is dolle pret. Adinda krijgt een mooie jurk te leen van de manager, want hij vindt dat ze verkleed moet zijn. Ze is echt zijn lievelingetje.. De obers voeren een Nubische dans uit met hard tromgeroffel en tamboereinen. Heel leuk!!!! Aan boord zijn een groep spanjaarden en een groep scandinaviers, en het verschil in temperament tussen deze twee volkeren is duidelijk te merken. Wij zweven daar met onze hollandse nuchterheid tussen in. Er worden vrouwen en meisjes naar voren gehaald om "Arabisch" te dansen.

Adinda wordt ook van de stoel getrokken en voor de leeuwen gegooid. Ieder danst om de beurt en wie het langste applaus krijgt is de winnaar, maar dat had ze niet helemaal begrepen. Dan is ze aan de beurt, en ze danst, ze danst de sterren van de hemel en krijgt het langste applaus van allemaal. En wij zijn trots op ons meisje, ze doet het toch maar voor een volle zaal. De man achter de microfoon vraagt "what is your name" n ze antwoord "ik win niet" Zegt hij "kwinniet is the best, she is the champion", en ze krijgt een kralenketting. Dan even bij mama verlegen op schoot, af en toe tafellaken maar meestal nog een servetje. Rianne en Adinda doen nog mee aan een afvaldans,en ze hebben plezier die twee meiden. We varen over de Nijl en het landschap is als een film, overal zijn mensen bezig op het land en in het water. Aan de kant komen de kamelen om te drinken. In Kom-Ombo wordt aangelegd en we gaan de tempel bekijken. Onze gids is er niet dus gaan we op eigen gelegenheid. Later komt hij toch nog opdagen. In een kleine kapel liggen mummies van krokodillen. De tempel was gewijd aan twee goden, Haroeris en Sobek de krokodillengod. Als iedereen weer aan boord is varen we door naar Edfu waar we de nacht zullen doorbrengen.

23 oktober.

Maar dan gebeurt het, ik ben aan de race, voel me ziek en moet overgeven. Pa, Rianne en Adinda gaan met dekoets naar de tempel v`an Edfu, en ik kijk ze na. Heel de dag op bed gelegen. ,sAvonds nog steeds ziek.Rianne wacht niet af en haalt er een dokter bij. Ik krijg drie spuiten in mijn billen en drie soorten pillen en een rekening van $ 60,- en 55 E. ponden voor de medicijnen. Professor Wardi heeft ze weer verdiend, en ik voel me de andere dag een stuk opgeknapt. Bij het avondeten probeert Adinda een servet te vouwen als een roset, maar dat lukt haar niet. Een mooi jong obertje komt haar helpen, dan een andere ober die doet het haar voor op een andere manier, dan weer een ander, die maakt zelfs een feluka van een servet. De manager komt er ook nog aan te pas. Die jonge dame weet al die mannen om haar vingers te winden. Iedereen heeft er plezier in.

24 oktober.

We komen aan in Luxor en overnachten in het Novotel. Er is een mooie tuin met een groot zwembad dat grenst aan de Nijl. We brengen de koffers in de kamer, pakken het een en ander uit, en dan o hemeltje het slot van de deur werkt niet meer. Na veel wringen en peuteren kunnen we toch naar buiten. Maar dan gebeurt hetzelfde bij Rianne. Ze vraagt meteen een andere kamer, en wij tenslotte ook want een aardig Egyptisch monteurtje heeft ons hele slot eruit gehaald, maar eer dat er weer inzit, dat is daar niet te voorspellen. We gaan een eindje wandelen, en elke koets stopt om ons een ritje te verkopen en iedereen wil ons in een feluka hebben, maar wij willen gewoon lopen. We brengen een bezoek aan het beroemde Winterpalace Hotel. Hier schreef Agatha Cristie haar boek Moord op de Nijl. Alle groten van de wereld logeren hier. Er is een prachtige tuin bij met grote oude bomen en een mooi zwembad. Achterin het park is een vrouw broodjes aan het bakken in een houtoven. Het ruikt heerlijk.. Binnen nemen we ook een kijkje. Het is prachtig, een mengeling van oud Engels en oosters interieur. Het is een oud koloniaal hotel. Grote zalen, brede gangen met dubbele deuren. In een brede gang staat achterin een antieke piano. Adinda vraagt of ze mag spelen, en het mag!!!!! Ze speelt enkele stukjes die ze uit haar hoofd kent, en krijgt applaus van al de mensen die in de buurt zijn. Dan wordt haar door een mijnheer van het hotel verteld dat ze gespeeld heeft op de duurste piano ter wereld en de oudste piano in Egypte. Deze piano was namelijk in het bezit van Koning Farouk.

De binnenkant is helemaal van goud, we mochten dat allemaal zien. Adinda zegt altijd dat ze beroemd wil worden en in de bladen wil staan. En je moet toch ergens beginnen, dus waarom niet in het Winterpalace in Luxor. 'sMiddags staat er weer een gids klaar, en we rijden naar de tempels van Karnak en Luxor. Vooral de tempel van Karnak is enorm, en maakt diepe indruk. Wat er in die tijd door mensenhanden is gebouwd is bijna niet te bevatten De tempel van Luxor bevat nog mooie beelden, sommige zijn nog helemaal in tact, van andere ligt het hoofd er naast. De twee tempels waren vroeger met elkaar verbonden. In Luxor staat een beeld van de scarabee, en de legende wil, dat als vrouwen er 7 keer omheen lopen ze een goede echtgenoot zullen krijgen en vruchtbaar zullen zijn. Adinda sjeest met een vaartje 7 keer om de kever heen, want ze wil echt alles meemaken.. 'sAvonds is er een uitgebreid buffet in de tuin, alles is prachtig verlicht, er is muziek, een zanger, en een buikdanseres, maar dat is meer buik dan dans in haar blauwe fietsbroek met een voile rokje erover. Ze vraagt de kinderen die er zijn met haar te dansen. Adinda wordt gehaald door een Amerikaans meisje die in Egypte woont en aardig kan buikdansen. Maar deze muziek ligt ons meisje niet en ze geeft het op. Daarna komt er een soufidanser met zijn veelkleurige rok. Erg leuk. Al met al weer een geslaagde dag.

25 oktober.

Vandaag gaan we de koningsgraven bezoeken. Het is weer stralend weer en het is een leuke rit, maar warm. Onderweg hoef je je geen minuut te vervelen. Overal gebeurt wel wat, en we staan versteld van al de bouwvallen en krotten waarin overal mensen wonen. Wonder boven wonder zijn ze allemaal aangesloten op de electriciteit. en sommige hebben ook een TV schotel op het dak. In de Koningsvallei heerst een levendige handel, iedereen probeert je iets te verkopen. We gaan vanaf de parkeerplaats met een treintje naar de graven. Drie ervan hebben we bezocht. Nooit gedacht dat ze zo groot zouden zijn. De gangen zijn hoog en gelijkmatig en de decoraties zijn op veel plaatsen nog goed te zien. De tombes zijn enorme brokken graniet. Onvoorstelbaar hoe ze deze graven hebben kunnen maken Rianne, Pa en de gids gaan nog naar de tempel van koningin Hatshepsut. De tempel is gedeeltelijk in de berg gebouwd en vormt hiermee een natuurlijk geheel, maar de afstand door het brandend zand is mij te ver en Adin stelt voor dat wij samen naar de winkeltjes gaan. Hier weten we niet wie we het eerste van ons af moeten meppen, de vliegen of de mannen. Ze willen de plastic piramides en scarabees wel in je neusgaten stoppen. Maar ik wil alleen een ei ( ik koop op elke vacantie een ei als souvenir heb al een aardige schaal vol) liefst van lapis-lazuli. Een aardige man roept ons in zijn winkeltje, en surprise het is er keurig netjes, en hij heeft een blauw ei, of het echt is laten we maar in het midden. Hij vraagt 35 pond, ik bied 10. Hij houd vol en ik houd vol. Dan zegt hij 25. Ik zeg 10. Dat gaat zo een poosje over en weer en dan zegt Adinda, nu weglopen om,a en we gaan. Buiten zegt ze, nu roept hij je zo terug en dan zegt hij 20, en jawel hij vraagt 12,5, ik zeg nee. Doorlopen oma, hij roept zo 10, en jawel hij roept 10, en ik heb mijn ei. Dan komen we aan de praat, hij vraagt of ik het Museum van Oudheden ken in Leiden, en of ik wel eens in Naturalis ben geweest. Ja, dat ken ik allemaal, en dan vertelt de man dat hij een broer heeft in Leiden, en dat hij al 3 keer in Holland is geweest. Hij ziet in mijn tas pennen zitten, gewone reclame balpoints en vraagt of hij die mag hebben voor zijn kinderen. Ik geef ze hem, en dan krijg ik van hem nog een paar oorbellen, een ketting en een kleedje cadeau. Al met al een leuke ontmoeting.

We gaan weer terug met het treintje. De bestuurder begint al te rijden als ik er nog half uit hang. Hij krijgt van onze gids op z'n duvel, en hij biedt mij dan aan achter het stuur te gaan zitten om zo een foto te maken. Dan vraagt die grapjas ook nog doodgemoedereerd om een fooitje maar daar trappen we dus niet in. "Middags wordt er weer lekker gezwommen. Aqua-joggen in het bad, maar er is maar een enthousiasteling. Wie? die van ons natuurlijk,Adinda is overal voor in.. Ik probeer ook mee te doen maar het bad is te diep, kan niet lopen dan ga ik koppie onder Rianna stelt voor om een uur of 5 een ritje te gaan maken door Luxor met een koetsje. Adinda op de bok bij de koetsier, wij in de koets. De man probeert ons van alles te laten zien, zoals de drinkplaats van de paarden, of het paard is moe en moet rusten. Maar Rianne kent het klappen van de zweep en zegt "geen interesse" rijden door de stad zoals afgesproken. De school gaat net uit en de kinderen zwermen als kwetterende musjes over de straat. Meisjes in beige uniform en de jongens in blauwe broek met licht blauw hemd, rugzakjes op de rug. Allemaal zwaaien ze naar ons en roepen where do you came from, what is your name? Het zijn prachtige kinderen, donker met grote fonkelende bruine kijkers en pikzwart haar. Een paar jochies springen achter op de koets, maar de koetsier laat zijn lange zweep vervaarlijk knallen op de straat. Erg onder de indruk zijn ze hier niet van. De straatjes worden steeds smaller en vuiler. We belanden op een soort markt. Overal wordt koopwaar aangeboden, vooral fruit, brood en vlees. De slager zit voor zijn winkeltje aan zijn waterpijp te lurken. Zijn compagnon ligt boven het hakblok op een plank te snurken, zijn vuile voeten hangen zowat op het vlees. Moet er niet aan denken dit te eten. Bij andere kraampjes worden een soort gehakballetjes gebraden in kokende olie. En het is vuil, vuil, niet te beschrijven. De kooplui zitten in hun gore galabia in het zand, vieze kindertjes kruipen overal tussendoor. Vrouwen dragen tassen en manden op hun hoofd, gekleed in zwarte gewaden. De huisjes zijn krotten zonder enig comfort. Er lopen ook jongelui die kennelijk van school komen, en zien er goed uit. Niet te geloven dat ze hier hun jeugd moeten doorbrengen. Er heerst een geweldig lawaai van toeterende auto's, beesten, muziek en de doordringende stem van de muzelman op de minaret, maar deze is wel electronisch, dus de tijd staat hier niet helemaal stil, al krijg je het idee dat je in de middeleeuwen bent beland.

Ineens schrik ik. Een ijskoud handje op mijn been. Een klein meiske van een jaar of vier maakt met haar vieze handjes vliegensvlug drie gebaartjes, schrijven, eten en geld. Rianne zegt "niets geven" maar ze hangt al drie straten aan onze koets en steeds dat ijskoude handje op mijn been. Gelukkig, ik heb nog een paar snoepjes. Even glunderen die doffe oogjes en heel lief zegt ze bey bey en huppelt weg in haar vuile roze jurkje en gore pootjes. Zou zij een toekomst hebben, ik betwijfel het. Heb s'nachts van haar gedroomd. We naderen inmiddels ons hotel, en achter ons is een oorverdovend lawaai van toeterende auto,s. Ze rijden ons voorbij, een hele optocht, uit alle ramen roepende en zwaaiende mensen. Dan gaan ze alsmaar met veel kabaal over de rotonde rondjes rijden. Rianne kent dit ,het is een bruiloft, en dat is hier zo de gewoonte. Wij worden er vrolijk van en thuis gekomen "HAPPY HOUR" en daarna naar de Italiaan, en dan lacht het bed ons toe. Op mijn kussen ligt post. Een briefje van een meisje dat toevallig ook in Egypte is, en dat zegt dat ik haar niet ken. Ze schrijft geheimschrift uit het boek Harry Potter en de steen der wijzen. Ik denk dat ik dit meisje wel ken. Zou ze Adinda heten?

26 Oktober

Onze gids staat weer klaar en brengt ons naar het station Hij voorziet ons van chips koeken en water. We gaan vandaag terug naar Cairo met de trein. We vertrekken om 8 uur en zijn s,avonds om 6 uur op de plaats van bestemming. De meeste passagiers zijn touristen. Er reist ook een groep russen mee. We reizen 1e klas, maar dat stelt niet veel voor. De stoelenzijn goed, verstelbaar en comfortabel. De dekjes en hoofdsteunen zijn groezelig, maar kniesoor die daar op let. Natuurlijk moet je een keer naar de wc op zo,n lange rit. Het is niet om aan te zien, maar het raam staat open, dus de geuren vallen mee. Het landschap rolt als een documentaire aan ons raam voorbij. Op de stationnetjes waar we stoppen verdringen de knulletjes zich voor ons raam. Zo,n mooie blonde schone die moeten ze toch even zien. Adinde leest door en doet alsof ze niets ziet. Als je maar even je hand opsteekt naar iemand lachen ze je toe, of het nu mannen vrouwen of kinderen zijn, iedereen is even vriendelijk. Bij een overweg staan we nogal lang, en het is niet te geloven, maar verschillende mensen kruipen onder de trein door naar de overkant. Levensgevaarlijk, maar alles gaat goed. Weweten niet in welk hotel we nu terecht komen. Surprise, surprise, we gaan weer naar het Hilton, we wonen weer op stand. We hebben nu kamers op de executive floor. Her 5 sterrenleven hoeft niet altijd maar is af en toe toch wel aangenaam. Die Mohammed zorgt toch goed voor ons. 'sAvonds is er bruiloft in het hotel. De trappen in de hal zijn versierd met sluiers en bloemen en gouden strikken,heel mooi. Boven is een feestzaal voor 500 gasten. Het ene avondtoilet is al mooier dan het andere. Hier feest het rijke Egypte.

De bruid komt op een gegeven moment de trapaf aan de arm van haar vader en beneden wacht de bruidegom met enkele jonge mannen. Het is een oogverblindend paar, de bruid ziet er schitterend uit met een sleep van wel 10 meter die helemaal is versierd met zilverdraad. Het bruidspaar loopt drie keer rond de vijver in de hal, vooraf gegaan door 10 bruismeisjes met brandende kaarsen. De bruiloftsgasten strooien gouden muntjes en blauwe oogjes (het oog van horus). Er is muziek, roffelende trommels, tamboerijnen, fluiten en een doedelzak. Het is oorverdovend. De mannen van de band zijn gekleed in blauw-witte pakken, de volgende avond wit-rood. Het is als een sprookje uit Duizend en een nacht. Dit zien we alle drie de avonden dat we hier zijn. Vanavond haalt Ashraf ons weer op en brengt ons naar de Nijl. We gaan een avondje doorbrengen op M/S Aquarius. Het is een grote boot waar wel een paar honderd mensen op gaan. We krijgen een tafeltje toegewezen, helemaal achteraan in een hoekje. Als je eenmaal zit kun je niet meer opstaan. Het gaat er rommelig aan toe. Tafels worden afgeruimd en weer gedekt, mensen verplaatst, heel ongeorganiseerd. Ashraf zorgt dat we een ander plekje krijgen, direct aan de dansvloer waar een show wordt opgevoerd. Het buffet wordt geopend, en het lijkt wel oorlog. Allemaal in de rij en dringen maar, er zijn veel teveel mensen in de zaal gepropt. Sommige mensen beginnen hun borden vol te laden met het dessert voor ze iets anders op hebben. Rianne heeft het in de gaten, en denkt het is hier snaayen wat je snaayen kunt, en stelt ons dessert veilig. Het buffet stelt niet veel voor, rauwkost, puree, wortelen, kippevleugels met rijst en wat brokken vlees, zal wel van een oude dromedaris geweest zijn. Dit is echt een afgang. De muziek is leuk, een heel goede soufidanser, die allerlei grappen uithaalt, en een buikdanseres die warempel ons pa uitnodigt om met haar te buiken, maar daar waagt hij zich maar niet aan. De tafels worden vliegensvlug afgeruimd, want om 10 uur moet de volgende ploeg aan boord. Thuis nemen we nog een afzakkertje, en dan naar de lakenstraat. Dit was weer een druk maar geslaagd dagje.

27 oktober

Het is weer stralend weer. We gaan eerst naar het Egyptisch museum. Er staan al lange rijen te wachten. Al gauw schiet er iemand op ons af om ons te gidsen,maar Rianne wimpelt hem af, we gaan op eigen gelegenheid. \Rianne koopt kaartjes, gidsen proberen voor te dringen maar ze laat zich niet wegdrukken. We lopen direct naar de afdeling van Toutanch Amon voordat de hele meute aankomt. Ontelbare schatten liggen uitgestald in vitrinekasten. Ook zijn zetel en bed zijn te bewonderen. De sarcofagen zijn prachtig, de 3e is van goud en weegt 200 kg en is ingelegd met edelstenen. Het beroemde gouden masker is schitterend mooi. We zien talloze houten beschilderde sarcofagen, veel beelden en sieraden. Het geheel is wat rommelig en chaotisch, eigenlijk zoals alles in Egypte.

Na een hapje eten en wat rusten gaan we naar de Citadel van Mohamed Ali. We zitten nog maar net in de taxi of we hebben al een aanrijding, wij moeten rechtdoor en worden gesneden door een auto die linksaf wil. De 2 chauffeurs naar buiten, even flink schelden en dan gaan we weer. Verzekering komt er hier niet aan te pas. Alles passeert elkaar rechts en links, alles toetert, het is een gekkenhuis. Het beste is je verstand op nul, en laat maar gaan. We zien heel Cairo en Rianne herhaalt een paar keer "Citadel Mohamed Ali". Ja, ja hij weet het wel,maar R kent na haar 9e bezoek aan Cairo de weg en heeft in de gaten dat hij een flinke omweg maakt. Hij vraagt 20 pond, ze geeft 10 en weg zijn we. Ze kent haar pappenheimers, en ik ben trots op haar, het gemak waarmee ze alles afhandelt en meestal vriendelijk blijft, of het moet te gek worden, dan kan ze ook behoorlijk van zich af meppen. Schoen uit bij de moskee en naar binnen. Hij is prachtig, er hangen gewldige kroonluchters. De vloer is bedekt met tapijten. Er hangt een zweetvoetenluchtje, hoe kan het anders met al die blote voeten. We nemen een taxi terug, met weer een heel gepingel. ,sAvonds eten in het Italiaans restaurant met zang en gitaarspel van een Egyptische Italiaan die nog nooit van Sorento heeft gehoord, maar wel goed zingt.

28 oktober

Vandaag staat de kamelenmarkt op het programma. Onze gids Ashraf is zoals gewoonlijk keurig op tijd. De chauffeur noch de gids zijn ooit op de kamelenmarkt geweest. We rijden en rijden en vragen overal de weg, en het is altijd rechtdoor. We komen door wijken war het zo vuil is, met geen pen te beschrijven. De hutjes hangen tegen elkaar aan, je moet e r niet aan denken dat hier brand uitbreekt. De straat is een grote vuilnisbelt, de helft van de weg is niet berijdbaar, er loopt een open riool en het stinkt vreselijk. Het krioelt van de mensen, overal is handel, er lopen geiten, schapen, honden, ezels, onvoorstelbaar. De moeders dragen de kleine kinderen schrijlings op hun schouders. De kleintjes houden zich aan moeders hoofd vast en zien er vaak schoon en goed gekleed uit. De mensen zijn hier erg trots op hun kinderen. We rijden de stad uit en komen op het platte land, overal boeren met waterbuffels en ezels, en we moeten nog steeds maar rechtdoor. Het landschap wordt woestijnachtig, en jawel hoor we komen steeds meer auto,s tegen met dieren, we zitten goed. We moeten betalen om toegelaten te worden en om te mogen fotograferen (moet je trouwens overal). En daar staan ze, honderden dromedarissen bestemd voor de slacht of werken op het land. De stank valt mee en went al gauw. Een jochie wil met de kameel op de foto en vraagt gelijk om geld. We worden door iedereen aangestaard, dit is een echte mannenwereld. De beesten komen uit Soedan en Libie met karavanen door de woestijn. Twee dagen in de week wordt er gehandeld, vandaag is het rustdag, en zitten de mannen wat te kletsen of aan hun waterpijp te lurken. Een man roept ons om mee te komen, we moeten op de rug van zijn beest, er worden een stel mannen opgetrommeld en dan moeten we met zijn allen op de foto. Wij zijn de enige touristen en ik denk een welkome afleiding. Er wordt nog een jong kameeltje gehaald dat ook op de foto moet en dan prompt aan de haal gaat. Lachen natuurlijk. Ashraf en de chauffeur vermaken zich kostelijk. Weer terug naar het Hilton en daar de kamelenstront van de schoenen gespoeld. Moet kunnen. Het zwembad is een weldaad na dit kamelengebeuren.

'sAvonds komt Mohamed met zijn vrouw Nihal en dochtertje Riem op bezoek en zij bieden ons een etentje aan. Het dochtertje is een plaatje, evenals haar moeder. Nihal deelt kado,s uit. Rianne krijgt een schemerlamp, glimmend koper met groene stenen. Adinde krijgteen gouden kettinkje met de godin Nefertiti. Voor ons brengt ze aan leren poef mee met veelgoud, lekker om de benen op te leggen. Rianne heeft nog een zakelijk gesprek met Mohamed, en dan is het hals elf, tijd om afscheid te nemen. We kunnen nog twee uurtjes slapen, om half een worden we gewekt en Ashraf brengt ons naar het vliegveld. Hij helpt ons door de douane en dan nemen we afscheid van hem. Hij was een geweldige gids. Om half vier gaan we de lucht in. Einde van een geweldige reis naar Egypte.

Lieve Rianne, bedankt dat je deze reis met ons gemaakt hebt, het was geweldig. Lieve Adinda, zonder jou was het niet half zo leuk geweest. Meiden allebei een dikke zoen van opa en oma.