MIJN REISVERHAAL ...

Twee weken Mexico, een nachtmerrie.

Oktober 1998

We hadden net twee fantastische weken achter de rug, lekker bruingebrand, een fantastisch all inclusive hotel ( Riu Tequila), mooi strand, onze vakantie, neen ons jaar kon niet meer stuk. Helaas, aan ieder mooi liedje komt een einde en wij moesten terug naar het ondertussen koude Belgie.

Nog een 11 uur vliegen en we konden enkel nog terugblikken op onze foto's en mooie herinneringen.

Op het vliegtuig wisselde iedereen ervaringen uit met zijn buurman. De hostessen kwamen rond met een lekker aperitiefje. Ik nestelde me goed in mijn zetel in de hoop dazt er een mooie film zou komen.

Plots hoorde ik een vreemd lawaai - ronkend zwaar alsof er een motor niet goed draaide. Daar ik net aan de vleugels zat merkte ik dat er een zwarte rook uit die vleugels kwam. Plots vielen alle lichten uit, vielen we met het vliegtuig meters naar beneden, karretjes vielen om, er werd koffie gemorst, een paar handbagageruimte viel open, mensen riepen en nog steeds heel veel zwarte rook uit die vleugels..

Toen het vliegtuig opnieuw de nodige stabiliteit had gevonden en we allemaal over de eerste shock heen waren richtte de commandant aan boord zich tot ons: Onze motor is uitgevallen. We bevinden zich te ver van Belgie om door te vliegen. Onze kerosine moet geledigd worden want als we zo landen is er explosiegevaar.. We moeten terug naar Cancun om een noodlanding te maken en moeten eerst al onze kerosine in de oceaan ledigen. We moeten dus ongeveer twee uurtjes vliegen op een reservemotor.

Die woorden vielen als een donderblok uit de hemel. Niemand wist wat je de volgende minuten mocht verwachten. Iedereen kroop dicht bij zijn partner aan en de kinderen werden op de schoot gezet. Een hostess liep wenend naar de achterkeuken. Een andere hostess kwam ons persoonlijk uitleggen hoe te reageren bij een noodlanding: je kussen goed vasthouden en hoofd tussen de knieën. Ik vertelde haar dat ik bang was: ik was nog nooit bang geweest in een vliegtuig maar nu was ik bang. Ze zei me dat ik niet hoefde te panikeren dat we elkaar na de noodlanding zouden terugzien ( ja, maar waar, dacht ik). Mijn leven kwam als een flits door mijn hoofd en ik werd overladen door een gevoel van spijt. Spijt van zaken die ik verkeerd had aangepakt, spijt van mensen die ik niet meer zou terugzien. Ik was echt bang om te sterven. Iedereen was bang.

Het was alsog het uren duurde vooraleer al die kerozine geledigd was en eer we aan onze landing begonnen. het was donker, het was nacht en je zag weinig buiten. iedereen was heel stil, het enig wat je hoorde was een ronkend lawaai van de tweede motor.

Plots zagen we in de verte lichten: de landingsbaan. Hoe dichter we naderbij kwamen merkte we dat er tientallen ambulances, brandweerwagens en politie stonden. Een noodlanding was gesignaleerd: een sobelairvliegtuig vol met Belgische toeristen kwam in moeilijkheden boven de oceaan en ze waren op het ergste voorzien. De tranen rolden over mijn wangen en ik dacht: dit is het einde..

Enkele minuten later zijn we met veel geschok geland en niemand was gewond. Iedereen is er met de grote schrik vanaf gekomen.

Een technieker kwam onmiddellijk naar de motor kijken en het zou een week duren vooraleer die gerepareerd kon worden.

Hier zaten we dan: terug in Cancun. Je moest me niet meer van een vliegtuig spreken, ik had de schrik van mijn leven opgedaan maar wij moesten nog helemaal terug naar Belgie.

Na een nacht in een luguber hotelletje hebben ze ons op een klein vliegtuigje gezet naar Mexico City, dan naar Parijs en zo naar Belgie. Er waren namelijk geen vluchten meer vrij voor 300 man. Na opnieuw drie vluchten had ik echt wel een tijdje genoeg van het vliegen.

Ondertussen vlieg ik weer naar zonnige bestemmingen maar nog steeds met schrik in mijn hart en met deze noodlanding in mijn geheugen gegraveerd. Nog steeds ben ik op zoek naar een degelijke cursus vliegangst. Iedereen die op vakantie vertrekt wens ik dan ook echt van harte: Have a nice flight!