MIJN REISVERHAAL ...

Drugskoerier tegen wil en dank.

Of hoe een langverwachte vakantie bijna een nachtmerrie werd.

Eindelijk werd een oude droom werkelijkheid: we zouden op reis gaan naar China. Alles was goed voorbereid. We hadden travellercheques, dollars, pillen tegen wel honderd kwalen en kwaaltjes, een reservebril en een zwitsers zakmes, niets ontbrak. Hoe meer de datum van afreis naderde hoe zenuwachtiger we werden. Het hek was echter helemaal van de dam toen in Peking opstand uitbrak: " Tian An Men plein, 1989 ". Twee weken vóór afreis moesten we onze trip annuleren. Onze verlofdagen waren geregeld, en daar we absoluut geen zin hadden om thuis te blijven ging mijn man naar het reisbureau een andere reisbestemming boeken. Het werd Noord Yemen. Op minder dan veertien dagen tijd de knop in mijn hoofd omdraaien naar een totaal andere bestemming was geen sinecure. In plaats van tempels en de Lange Muur zou ik moskeeën, woestijnen en gesluierde vrouwen moeten fotograferen. Maar aangezien thuisblijven geen optie was vertrokken mijn man, onze zoon en ik in een klein groepje van twaalf personen naar het land die de uitvinding van appartementsgebouwen op zijn palmares heeft.

Eens aangekomen in de luchthaven van Sana'a hadden we ogen te kort. Alles werd zowat het land binnengebracht: TV toestellen, wasmachines, computers, tot grote potten honing toe. Iemand had de flessen een beetje te hardhandig verplaatst. De helft ervan was gebroken. Gevolg was dat de vloer van de halve luchthaven verdwenen was onder een dikke, kleverige, en bovendien gevaarlijk glibberige brij mede. Tafels, stoelen, dampkappen, àlles passeerde voor onze verwonderde ogen. Alles, behalve onze rugzakken. Geen geluk, we mochten 's anderendaags terugkomen. De volgende dag, de volgend week hadden we nog geen succes: sorry, het was ramadam, én vakantie. De persoon die instond voor de verloren bagage zou pas twee weken later terugkomen. De anderen in onze groep hadden wél hun bagage en ridderlijk verdeelden ze kousen, handdoeken en onderbroekjes. De rondreis verliep vermoeiend, maar vlekkeloos. Yemen is een fantastisch land dat een avontuurlijk ingestelde reiziger veel te bieden heeft.

We dachten dat de problemen voorbij waren tot we besloten om een uitstap naar Sa'ada te maken. Het dorp ligt vijf uren rijden met een jeep hoog op een berg. Een oninneembare vesting voor vijandelijke troepen. En wij zouden het geweten hebben! Onze auto was geen 4X4, bijgevolg viel hij voortdurend stil op de steile hellingen. Om dan weer in gang te geraken liet de chauffeur de wagen een klein eindje achteruit bollen en startte dan opnieuw. Er was helemaal geen asfalt of iets dergelijks, alleen maar een verhard pad waarop een massa kleine en grote stenen her en der rondgestrooid lagen. De banden van de wagen hadden geen profiel meer en de auto slipte van het ene putje in het andere. In het begin genoot ik van de onherbergzame en toch fascinerende omgeving. Maar een paar uren later waren we al een tiental verongelukte autowrakken gepasseerd. Ik zag mezelf al in onze krant staan: "Vlaamse familie neergestort in de bergen van Yemen". Ik zei tegen mijn man dat het beter zou zijn om uit te stappen om de rest van de tocht te voet af te leggen. Hij vond dat geen slecht idee. Onze chauffeur was minder enthousiast. Het was nog minstens vier uren lopen vertelde hij ons. Geen probleem. We hebben wandelbenen. Het was wel een héle stijle wandeling. We hadden minder last van de hitte en de vermoeidheid, het échte probleem was dat we in onze overmoed vergeten waren water mee te nemen. Nergens was een huis te zien, en we kwamen ook niemand tegen die onze dorst kon lessen. Meer dood dan levend arriveerden we vele uren later aan onze bestemming. Een prachtig dorp, met overgetelijke vergezichten en een pittoresk bruggetje dat twee berghellingen met elkaar verbindt deed ons vlug de doorstane emotie vergeten.

We verbleven bij een familie waar twee kamers, zonder bed maar met tapijten op de grond, waren ingericht om ons te slapen te leggen. Na een avondwandelingetje gingen mijn man, onze zoon en ik moe maar tevreden rusten in onze alkoof van 4m2. In het midden van de nacht werd mijn man ziek. Hoge koorts, ijlen en diaree. Wat erger was: iedere keer wanneer hij in slaap viel leek het wel alsof hij vergat adem te halen. Later hoorde ik dat dat een vorm van apneu was, toen had ik daar nog nooit van gehoord. Ik was vréselijk bang dat hij op een keer geen adem meer zou halen. Ik hield de hele nacht de wacht. Ik moest hem constant een duwtje geven om hem te laten beseffen dat hij moest ademen. In het midden van de nacht stak een helse storm op. Ik opende het piepkleine venstertje en de deur. Zodoende kwam er heel veel zuurstof naar binnen. Ik zag aan mijn man dat dat hem goed deed. De volgende ochtend was hij al iets beter, maar zeker niet in staat om te reizen. Ik kon de groep overtuigen verder te trekken. We zouden ons er wel doorheen slaan. We spraken af dat we, zodra het mogelijk zou zijn de groep zouden volgen. Met tranen in de ogen en een klein hart zag ik hen vertrekken. Enkele uren later kreeg mijn man opnieuw heel veel koorts. Ook mijn zoon werd ziek. Dezelfde symptomen. Ik trok alleen het dorp in om een arts te zoeken. Niets. Er waren geen toeristen, en niemand die een andere taal sprak dan Arabisch. Ik probeerde dan maar zélf doktertje te spelen. Ik had een breedspectrum antibiotica mee en deelde die uit . Ik dacht aan die goede verzekering die we hadden. Maar wat waren we daarmee? In het dorp was geen electriciteit en de eerste telefooncel bevond zich op zo'n 7 uur rijden. Ik moest een keuze maken: ofwel liet ik mijn twee mannen hulpeloos en ziek achter en ging telefoneren, ofwel bleef ik bij hen en hoopte het beste. Ik koos voor het tweede. Ik overschouwde de situatie: ik vond dat ik àlles geprobeerd had om hen te helpen, de rest zou vanzelf moeten beteren. Ik durfde het niet aan om hen achter te laten, wie weet in wat voor toestand ik hen zou terugzien. De hele dag lagen ze te baden in het zweet. Ik bette hun voorhoofd met water, gaf ze slappe thee te drinken en nam om het uur hun koorts. Ik had het idee dat ze een beetje beter waren dan de dag voordien. Tóch was ik érg bang voor de komende nacht. Ik nam me voor om de volgende morgen bij het eerste gebed van de muezzin op pad te gaan om vervoer naar de hoofdstad te zoeken. Een nacht duurt lang wanneer je ongerust naar de adem van twee geliefde zieken ligt te luisteren. Eindelijk hoorde ik de heilige man de gelovigen oproepen tot het morgengebed. Ik trok vlug een sjaal over mijn hoofd want die was absoluut nodig. De vorige dag had men al stenen naar mijn hoofd gegooid omdat een vrouw niet zomaar ongestraft alleen en ongesluierd de straat op kan in Yemen. Ik klopte aan iedere deur. Hier en daar werd er één angstvallig geopend. Met enkele woorden die ik ondertussen geleerd had en met veel handgebaren probeerde ik te vertellen dat ik vervoer zocht naar de hoofdstad. Een half uur later had ik eindelijk iemand bereid gevonden. Een grote, baardige kerel wou ons voor een groot pak briefjes wel meenemen. Ik rende als een hazewind terug naar onze verblijfplaats. Gooide al onze bagage in onze rugzakken, betaalde onze gastvrouw en duwde mijn familieleden de straat op. Een half uur later vertrok de pickup. Ik had moeten vechten om voor mijn man en zoon een plaatsje te bekomen vóórin de wagen. Ik moest genoegen nemen met de laadbak. Eventjes dacht ik aan de gevaarlijke berghellingen. Ik overtuigde mezelf dat het niet het moment was om kinderachtig te zijn. We moesten zo vlug mogelijk naar de hoofdstad!

We waren nog maar net vertrokken of ik stelde tot mijn grote schrik vast dat de auto de verkeerde kant opreed. Ik klopte op het venstertje en riep, een beetje in paniek toch wel : "Sana'a, SANA'A ! ! ". De man knikte maar bleef in dezelfde richting rijden. Ik dacht: nu gaat hij ons ergens in de woestijn droppen, ons geld afnemen en ons voor dood achterlaten. Ik begon al een beetje te berusten. Ook al omdat ik nog weinig energie had na dagen en nachten waken en omdat ik geen mogelijkheid zag hoe ik dat nieuwe probleem moest oplossen. Mijn twee mannen zaten er maar wat apatisch bij, zodat ik aan hen ook niet heel veel had. Ik was al blij dat ze wakker waren en dat de koorts een beetje gezakt was. Na een kwartiertje rijden stopte de auto. Onze chauffeur toeterde uit alle macht. Even later kwamen er donkere, bebaarde mannen met blinkende Kalashnikovs van alle kanten op onze wagen afgestrompeld. Ze hadden grote zware zakken volgeladen met "qat" op de rug. De plaatselijke drug "qat" wordt daar nog door alle mannen dagelijks gekauwd. Ik begreep er niets meer van. De bestuurder van onze 4X4 haalde dikke pakken stinkend geld uit zijn binnenzak, betaalde de mannen en gooide de zakken naast mij in de laadbak van de auto. De mannen vielen elkaar hartstochtelijk in de armen. Ik tikte zenuwachtig op mijn uurwerk om de man te laten zien dat ik weg wou. Maar ja, een vrouw heeft maar weinig te vertellen in een Arabisch land. Hij was zeker niet van plan om zich op te jagen.

Eindelijk vertrokken we, nog altijd in een andere richting dan die welke we gekomen waren. Plotseling zagen we in de verte enkele huizen. Alweer zorgde het toeteren er voor dat mensen naar ons kwamen toegelopen. Nu echter was het niet om qat te vérkopen maar wél om het verdovende goedje te kópen. Plotseling had ik het door: wij waren op weg met de plaatselijke ijskar, met dat verschil dat hier geen ijs maar wél drugs verkocht werden. Toen iedereen zijn inkopen gedaan had vertrok ons wagentje weer. Enkele kilometers verder hetzelfde scenario: toeteren, met geld zwaaien, elkaar kussen en vertrekken met zakken vol qat. Toen de zon haar laatste gouden stralen over de steenwoestijn stuurde kwamen we eindelijk aan onderaan de berg. De bestuurder van onze pickup maande ons aan om uit te stappen. Hier zouden we ander vervoer moeten vinden om ons naar de hoofdstad te brengen, nog amper vijf uur rijden. Het duurde lang, véél te lang, als vrouw liften in een Arabisch land is geen lucratieve bezigheid. Eindelijk stopte dan toch een medelijdend iemand. Midden in de nacht arriveerden we in het hotel waar ook de anderen van onze groep verbleven. Ze waren blij ons terug te zien, maar ver van zo gelukkig ík was om hén opnieuw te treffen. Ik was gerust, nu zou alles goed gaan. Ik was alleen maar moe, vréselijk moe. Mijn man en zoon waren al veel beter. De koorts was bijna helemaal weg. We zouden twee dagen later naar huis gaan, zo lang konden ze nog wel wachten op een dokter. Ik legde mij in bed en heb twee dagen geslapen, Marc en Bart achterlatend onder de goede zorgen van de groep. Thuisgekomen hadden we sterke verhalen om te vertellen en de geelzucht die we enkele weken later er nog gratis bijkregen maakte van onze tocht naar Yemen een "onvergelijke reis" !