MIJN REISVERHAAL ...

In hospitaal in Caïro!

In mei jl. vertrok ik naar Sharm El Sheikh in Egypte om daar een weekje vakantie te hebben. Het hotel was prachtig, de omgeving ook.

De tweede dag hebben we een uitstap gedaan naar de Sinaï-woestijn, met kamelen gereden en op bezoek geweest bij de bedoeïnen. De dag nadien hebben we een uitstap gemaakt naar de Mozes-berg. We moesten midden in de nacht vertrekken, want de berg moest beklommen worden, nu ja, niet echt beklommen, maar 't was wel hoog, dus na een eindje stappen hebben we daar terug een kameel genomen om de langste eind af te leggen. Het is fantastisch hoe die kleine jongetjes daar naast de kameel de berg opgaan en nadien nog terug naar beneden lopen, en dat terwijl ze daar gewoon ergens onder een stuk steen of een oude deken slapen... De vierde dag gingen we een trip maken naar Caïro. We gingen daar de pyramiden bezichtigen en de oude stad. Ook deze trip werd weer via de hostess van Air Tours/Neckermann besteld. We moesten om 1 uur 's nachts klaar staan aan de receptie van ons hotel.

Tot hier was er geen enkel probleem. De bus was deze keer een minibusje, maar vermits het niet vol zat, konden wij ons heel gemakkelijk installeren voor de reis van ongeveer 600 km, die zoals de gids vertelde, ongeveer 6 uren in beslag zou nemen. Rond 7 uur 's morgens - we hadden toen de tunnel onder het Suez-kanaal al genomen - stopten we om te ontbijten in een klein cafeetje langs de baan. Nadien, terug het busje, had ik mij terug gemakkelijk gezet om nog een beetje te slapen, want het ging een vermoeiende dag worden. Wat er nadien is gebeurd weet ik niet, ik kan het alleen denken en heb het ook horen vertellen van een Duitse medepassagier.

Het busje is met volle snelheid tegen een vrachtwagen geknald. Gevolg vier medereizigers waren op slag dood. Ikzelf was volledig buiten bewustzijn, zodat ik ook mijn bagage niet kon meenemen. Ik had niet zo veel bij, enkel een fototoestel, GSM, en een buideltasje met daarin dollars, Egyptische ponden en nog een beetje Belgisch geld. Dit is dan ook allemaal in het busje blijven liggen (veronderstel ik toch).

Rond één uur in de namiddag ben ik dan terug bijgekomen. Ik had een whiplash, had snij- en schaafwonden in mijn gezicht, in mijn haar, mijn armen en benen. Nadien, in België, is dan ook nog gebleken dat ik een hersenschudding had, en dat vier van mijn onderste tanden gescheurd waren en de wortels geraakt.

Het eerste waar ik aan dacht was: ik moet mijn zoon verwittigen. Hij mag het niet horen op TV of lezen in de krant (ik woon namelijk alleen samen met mijn zoon van 20 jaar). Maar wat bleek: mijn GSM was gestolen. De plaatselijke politie had nadien al wat er nog in het busje lag opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht. En niet alleen mijn GSM was verdwenen, ook mijn fototoestel en mijn dollars en Egyptische ponden. Het Belgisch geld hadden ze mooi opgevouwd en terug in mijn buideltasje gestoken.

Gelukkig kwam op dat moment de Belgische Consul mij bezoeken en ik vroeg hem of hij mijn zoon kon opbellen. Zijn GSM nummer kende ik niet van buiten en het telefoonnummer van zijn werk ook niet. De Consul heeft dit onmiddellijk laten opzoeken en mijn zoon persoonlijk getelefoneerd om hem gerust te stellen. Ondertussen had ook de Belgische politie al kontakt opgenomen met mijn zoon, maar die konden enkel maar zeggen dat ik een ongeval had gehad en nog leefde. Die hadden op dat ogenblik ook nog geen verdere informatie.

De verzorging daar ter plaatse was echt heel goed (alhoewel hier in België altijd het tegendeel wordt beweerd), maar misschien was dit te danken aan de Belgische Consul, die heel dikwijls, samen met zijn echtgenote, of elk apart, naar het ziekenhuis kwamen. Ook de Egyptische Minister van Volksgezondheid is ons daar ter plaatse komen bezoeken.

Toen ik al een klein beetje beter was, en ik, met de hulp van het verplegend personeel, uit mijn bed kon komen, heb ik met een Duitse medereiziger gesproken en heb het vervolg van het trieste verhaal gehoord: er waren vier mensen op slag dood: twee Duitse toeristen en de twee Egyptische gidsen. De Egyptische chauffeur was levensgevaarlijk gewond (die is overleden de dag dat ik naar huis mocht gaan).

Ook was er bijna heel de tijd iemand aanwezig van de verzekeringsmaatschappij. Tot daar was alles - naar verhouding - nog betrekkelijk goed.

De terugreis naar België was heel goed georganiseerd. Ik werd (met nekkraag) naar het vliegveld van Caïro gevoerd en begeleid door maar liefst 6 Egyptenaren. Daar toegekomen mocht ik overal onmiddellijk door en ook op het vliegtuig (van KLM) was de verzorging uitstekend. Op Schiphol moest ik overstappen, maar daar hebben ze mij rondgevoerd met een elektrisch wagentje. Op Zaventem zou dan iemand van de verzekering staan om mijn bagage van de band te nemen en mij naar huis te voeren. Maar wat bleek in Zaventem: niemand te zien. Gelukkig zat er een echtpaar op het vliegtuig dat heel de tijd bij mij is gebleven, en die hebben een karretje genomen, mijn bagage daar opgelegd en met mij tot aan een taxi gegaan, zodat ik eindelijk naar huis kon gaan.

Thuis toegekomen begon eigenlijk de misérie pas echt. Ik liet onmiddellijk mijn huisdokter komen, die mij naar het ziekenhuis stuurde om terug onder de scanner te gaan. Ik kon mij bijna niet bewegen en kon ook alleen niet mijn bed in of uit, laat staan om alleen een bad te nemen of mijn haar te wassen (dat aan mekaar plakte van het gestolte bloed). Gelukkig heeft mijn zoon mij heel goed geholpen, anders zou ik niet geweten hebben wat ik moest doen.

's Anderdaags heb ik kontakt opgenomen met de verzekeringsmaatschappij en die zegden daar dat ik alles maar moest opsturen, dat alles wel in orde zou komen.

Maar nu meer dan drie maanden later blijkt dat de verzekering bijna niets terugbetaald: niet de diefstal, niet de vier tanden die ik heb moeten laten inzetten en ook geen vergoeding voor de niet-genoten vakantiedagen. Wat is hun uitleg: ik had de gestolen zaken niet onder mijn hoede omdat ik op het ogenblik van de diefstal buiten bewustzijn was, de vier tanden: protesen worden niet terugbetaald (dit terwijl het toch mijn eigen tanden waren), de vooraf betaalde en niet genoten uitstappen worden niet terugbetaald, en als laatste, maar misschien nog één van hun strafste uitspraken: de niet-genoten vakantiedagen worden niet terugbetaald, want ik heb mijn verlof daar toch uitgedaan. Moest ik nu vroeger gerepratriëerd zijn zou mijn volledige reis terugbetaald worden, maar ik ben één dag langer gebleven, dus daar heb ik ook geen recht op.

Dat ze mij nu niet meer zeggen dat de verzorging in Egypte niet goed is, 't is de nabehandeling - door de verzekering - hier in België die op niets trekt.