E-mail uit de woestijn

Ik woon sedert 1984 in Tunesië en ik kan met een gerust hart zeggen dat ik hier mijn draai gevonden heb. Ik wil in dit land best de rest van mijn leven doorbrengen. Een ieder die wel eens bij mij op bezoek is geweest kan dat begrijpen. 

Ik woon met mijn man en kinderen in Sfax, net buiten de stad. Ver genoeg om van de rust en het plattelandsleventje te genieten, met de voordelen van de stad binnen bereik. 

Ons huis hebben we zelf gebouwd, geheel naar eigen inzicht. De kinderen hebben er alle ruimte om te spelen, ik heb mijn eigen werkkamer alias 'Grot van Ruby' vanwege alle opgeslagen 'schatten' en er is genoeg ruimte om regelmatig mijn familie te ontvangen. De tuin is fantastisch en na de maaltijd lopen we zo naar buiten om ons toetje van de boom te plukken. Al naar gelang het seizoen zijn er verse abrikozen, perziken, vijgen, granaatappels en vele andere soorten fruit. Alles zó van de boom!

Natuurlijk zijn er ook nadelen verbonden aan het wonen in Sfax; het is heus niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Het verschil in cultuur en opvattingen, sinds de Golfoorlog nog sterker geworden, kan wel eens botsen. Tunesië behoort nog tot de ontwikkelingslanden. Er heerst veel armoede en je vindt er zeker niet de luxe die men in Nederland als zo vanzelfsprekend beschouwd. 

Maar het is het land van mijn man en ik hou van mijn man. Ik heb geleerd ook van zijn familie (en zij van mij), zijn land en zijn gewoontes te houden. Net zoals hij mij lief heeft met al mijn 'moderne' Nederlandse ideeën.

Ik denk dat als je het echt wilt, je overal ter wereld kan wonen als je er het geluk vindt. Ik vond het mijne hier: in Tunesië.

 
 ruby@femistyle.be