Feestelijke dagen
Feestelijke dagen
- FemistyleHet zit er weer op, alles is rustig en ik heb het
gevoel dat er een hele vracht van me af is gevallen. De afgelopen weken waren
hectisch en geladen met spanning. Dit alles door de bruiloft van Shanna die
gepland stond voor 27 maart. Het zou een bijzondere avond worden en vele mensen
kwamen naar Sfax voor de gelegenheid. Mijn ouders, die het feest zeker niet
wilden missen – hun eerste kleinkind dat in het huwelijksbootje stapte – waren
van de partij. Mijn zoon was terug uit Frankrijk waar hij studeert met een
vriendin. Maar ook de vader van Shanna, mijn eerste echtgenoot, met zijn huidige
echtgenote zou aanwezig zijn.
 Het
is inmiddels 25 jaar geleden dat we zijn gescheiden en in al die tijd hadden we
elkaar niet meer ontmoet. Niet echt moeilijk omdat we in verschillende landen
wonen. Doordat we elkaar zo lang niet hadden gezien, was het oude zeer redelijk
gesleten en waren de scherpe kantjes afgesleten. Toch moet ik bekennen dat ik
het niet echt ontzettend gezellig vond of er naar uit keek. Maar goed, dat is
voor ieder anders. Wat mij het meeste dwars zat was meer naar mijn huidige
echtgenoot toe. Het was voor hem een ‘thuiswedstrijd’ met al zijn familie erbij.
Het zou voor hem zeker niet makkelijk zijn om de eer als vader van de bruid te
moeten delen met een onbekende man die hij nog nooit ontmoet had. En dan te
weten hoe men hier kan roddelen en hoe men veroordeeld kan worden als men de
‘regels’ niet volgt. Al met al was ik behoorlijk gespannen.
Mijn dochter
is veel diplomatieker en rustiger dan haar moeder en ze had het allemaal
helemaal klaar in haar hoofd. Ze had zelfs bedacht dat ze de feestzaal, want
daar wordt het feest gehouden, aan de arm van beide vaders binnen zou komen. De
bruidegom moest deze keer tijdelijk plaats maken voor de oudere generatie.
Na een dag bij de kapper voor het kapsel, de make-up en de henna-tatouages was
de bruid helemaal klaar rond een uur of 8 ’s avonds. Ik mocht haar helpen bij
het aantrekken van de jurk, althans, dat was de bedoeling. Maar toen ik bij de
kapper kwam, bleek Shanna al helemaal gekleed en klaar voor het grote feest. Ze
zag er geweldig uit – een prinses uit een sprookje van 1001 nacht. Ik was zo
trots als een aap natuurlijk. We hebben nog een tijdje, ruim een uur, moeten
wachten bij de kapper, tot de familie van de bruidegom haar op kwam halen. Net
voor dat ging gebeuren ben ik gauw naar de feestzaal gereden, want ik zat in het
‘ontvangstcomité’.
Bij de zaal aangekomen zag ik mijn ex al staan,
ondanks zijn korte formaat. Ik ben hem meteen maar gaan begroeten en heb beleefd
een praatje gemaakt. Tot mijn verbazing voelde ik weinig tot geen emoties en ik
had eerder het gevoel met een vage kennis te praten. Nou ja, dat scheelde weer:
het viel behoorlijk mee dus.
 Niet
veel later kwam de lange stoet auto’s aanrijden, met aan het hoofd de versierde
auto van een oom, waar in het bruidspaar zat. Met moeite kwamen Shanna en haar
sleep uit de auto en het een en ander moest even netjes neergelegd worden.
Nichtjes van beide kanten van de familie namen de sleep ter hand en droegen hem
keurig achter haar aan. Bij de deur stonden de vaders te wachten – mijn
echtgenoot had duidelijk aangegeven dat hij de linkerkant wilde – en ze gaf
beide een arm. Zo kwam ze majestueus de zaal binnen. Het orkest speelde op volle
toeren en de vrouwen ululeerden volop. Een ware triomftocht!
Het was een
geweldig feest en alle families waren vrolijk en tevreden. Shanna had na jaren
van verdeling het moment gevonden waarbij iedereen aanwezig was. En omdat het
allemaal voor het geluk en de vreugde van haar was, heeft iedereen het zijne
bijgedragen zodat het een mooie herinnering zal worden. Al mijn zorgen zijn
verdwenen als sneeuw voor de zon en ik ben blij dat het allemaal zo geweldig is
verlopen.
April 2010
 |
Stuur
deze pagina naar een vriend(in) 
E-MAIL
UIT DE WOESTIJN
