Salaris of zakgeld?

Sinds mijn vertrek uit Nederland, inmiddels ruim 20 jaar geleden, heb ik geen vaste baan meer gehad. Ik moet er dan wel bij zeggen dat ik bewust gekozen heb om thuis te blijven, mijn kinderen op te voeden en voor het huishouden te zorgen. Het is veelal een gevoelig punt: thuisblijven als huisvrouw en moeder of gaan werken. Ik vind dat beide keuzes hun voor- en nadelen hebben en dat een ieder voor zichzelf moet kiezen. Mijn keuze was vrij snel gemaakt, want ik heb twee geweldige kinderen en een behoorlijk groot huis met een joekel van een tuin, met andere woorden: genoeg te doen.

Toch heb ik in al die jaren heel veel bijbaantjes gehad, omdat ik toch wel iets 'erbij' wilde doen, maar dan wel van huis uit. Dat is niet gemakkelijk in Tunesië omdat men helemaal nog niet aan het fenomeen thuiswerken gewend is. Toch heb ik vaak van mijn hobby's een parttime baantje weten te maken. Truien breien vond ik bijvoorbeeld leuk en ik deed het gedurende een aantal jaar zo veel, dat er een overschot ontstond. Die creaties verkocht ik op braderieën en beurzen. Houtbewerken was een andere hobby die ik met veel liefde beoefende en ook daarvan kon ik de productie verkopen.Al met al verdiende ik regelmatig wat bij, een soort van zakcentje zou je kunnen zeggen. Maar het was nooit een permanente job, want braderieën worden nu eenmaal niet iedere week georganiseerd.

Op die gezellige familiebeurzen stond ik vaak naast tafels van andere Europese vrouwen die op hetzelfde idee gekomen waren als ik. Deze huisvrouwen verkochten ook hun eigengemaakte spullen, zoals jam, taarten en droogboeketten. Al snel ontdekte ik waarom. De vrouwen hier krijgen huishoudgeld: een bedrag dat ze geheel en al worden geacht te besteden aan de dagelijkse boodschappen en dergelijke. Maar voor zichzelf krijgen ze vaak weinig of niets. De mannen houden de hand op de knip en schuiven maar moeilijk wat af. Als je al geld nodig hebt, dan moet je daar om vragen. Dat is erg vervelend en zelfs vernederend, vooral als de reactie negatief is en je het verzoek soms verscheidene malen moet herhalen.

De echtgenoot van mijn buurvrouw is misschien nog krenteriger dan vele anderen. Haar ouders wonen slechts een paar kilometer verderop, bij ons in de straat, en ze kan er zo met de bus naartoe. Er is een bushalte voor ons huis en eentje bij haar ouders voor de deur. Alleen, een enkeltje kost ongeveer 450 millimes, zeg maar 35 cent. En terug hetzelfde. Haar man vindt het onnodig om vaker dan één keer per week dit bedrag aan haar te geven, dus komt ze eigenlijk maar één keer per week de deur uit. Winkelen en etalages kijken in de stad vindt hij ook onzin: ze hebben toch geen geld om iets te kopen. Mannelijke logica misschien, maar daar heeft zij niets aan.

Zelf heb ik het wat dit betreft een stuk beter getroffen: ik heb een auto en mijn man betaalt ook nog de diesel. Zo kan ik gaan en staan waar ik wil. Dat is natuurlijk wel zo handig voor mijn man, want zo kan ik boodschappen doen, de kinderen ophalen of wegbrengen als het nodig is en ben ik helemaal autonoom. Dat alles is uiteraard niet alleen prettig voor mij, maar ook goed voor het gezin. Ook kreeg ik van hem een computer, waardoor ik weer bepaalde thuiswerkprojecten kan opzetten, zoals Nederlandse les geven via Internet of deze column schrijven. Maar voor de rest heb ook ik niet zo veel geld en heb ik geleerd om elke millime drie keer om te keren voor ik hem uitgeef. Dat is niet altijd leuk, maar ik heb geleerd dat je er goed mee kan leven. Bovendien koop ik nu nog zelden iets waarvan ik later ontdek dat ik het eigenlijk niet nodig heb of het misschien niet echt wou hebben. Ik heb alleen maar bewuste en gewenste aankopen. Ook weet ik inmiddels waar je de beste kwaliteit voor een redelijke prijs kunt krijgen.

Ik heb geen flauw idee, zoals vele andere vrouwen hier, hoeveel mijn man verdient en wat hij met zijn geld doet. Dat is hier de gewoonte en dus 'normaal'. Gedeelde bankrekeningen en dergelijke kent men hier niet. Het heeft me jaren gekost om me daar bij neer te leggen, maar het is nu eenmaal niet anders. Het is niet altijd gemakkelijk, maar heel veel vrouwen uit de armere gezinnen hier zijn nog veel slechter af, dus zal ik niet klagen.