Hier flikte ie het overlaatst om over de film "Jaws" te beginnen ... Klein probleem: Ik kijk zelden zo'n films en heb hem dus nooit gezien ...
Hij dacht overigens ook dat het een film was van eind de jaren '80 (ik ben van '84 - vandaar dat ie dacht dat ik hem wel kende) ... Toen ik het ging opzoeken, bleek ie uit 1973 te zijn! Hij was toen zelf 2 jaar ...

Liefde kan snel vergaan als de oudere partner fysiek begint af te takelen en van een vitale 40-er verandert in een oude knorpot met te veel tijd (pensioen) en te weinig begrip voor de jongere partner. Ik hoor al klachten van koppels van dezelfde leeftijd waarvan 1 nog heel goed is en de andere fysiek sukkelt. Die ene partner kan wel niet meer van de deur door de ziekte/handicap van de ander. Dat kan heel belastend zijn hoor. Tel daar dan nog eens een groot leeftijdsverschil bij en je hebt veel meer kans op problemen.

Degenen die hier nu zo optimistisch zijn, zijn zelf nog jong en hun oudere partner is nog 'in de fleur van zijn/haar leven'. Ik vrees dat jullie een veel te roze bril dragen. Als je dag in dag uit bij elkaar bent en dat jàren aan een stuk, dan gaat de romantiek er wel wat af hoor. Als er dan fysieke beperkingen bijkomen, dan kan dat heel zwaar gaan wegen op een relatie.

Dat zien we dan wel weer ... Zijn pensioen is nog een jaar of 25 weg en het mijne nog veel verder.
Daarnaast ben IK het die hier op 't moment het meeste last veroorzaakt qua psychische, medische en financiële problemen. En ja, bepaalde van die beperkingen zijn levenslang.



Schoonmoeder is 4 jaar ouder - wat 45 jaar geleden toen ze trouwden al aanzien werd als "een serieus verschil" - dan mijn schoonvader overigens en daar is zij de "kwieke". Zij heeft nooit iets (op een goei verkoudheid na af en toe es), hij is 3 weken geleden nog aan zijn benen geopereerd en kan nog héél slecht uit de voeten.

Zijn beiden in de 70 en mijn schoonmoeder is altijd huisvrouw geweest, mijn schoonvader is nu een jaar of 7 op pensioen. Zij wil graag nog reizen door Europa met de wagen (wat ze vroeger tijdens zijn verlof deden sinds de kinderen oud genoeg waren of het huis uit), maar niet in haar eentje ...

Door zijn problemen met zijn benen (die al jaren aanslepen en waar hij nogal voor is geopereerd) wil hij echter al een paar jaar niet meer ... De laatste keer zijn ze vervroegd teruggekomen uit Polen, want hij was het echt beu (wij pasten toen op hun huis en de katten).
Van mijn schoonvader mag ze desnoods met vriendinnen gaan, met een busreis of whatever (en ook wij raden haar dat aan), maar dat vertikt ze. Maar als ze ons dan ziet gaan kamperen, heeft ze wel iets van "die tent hebben wij ook nog gebruikt, en dat kan nu niet meer" (dat ze het toch nog graag zou doen).

Hoewel hij graag een glas wijn drinkt, geniet van de gezelligheid, af en toe meegaat met schoonmoeder naar een tuincentrum (haar grootste hobby is haar tuin!), ... lijkt hij cru gezegd echt af te tellen naar "het einde" sinds hij op pensioen is.
En wees gerust: Zelfs mijn vriend ziet en zegt dat (tegen mij), het is dus niet mijn conclusie.

En don 't worry: Schoonmoeder foetert af en toe genoeg op haar man, hoor . Ze hebben enkel elkaar nog en schoonvader komt nagenoeg alleen nog voor praktische zaken buiten (schoonmoeder spreekt heel af en toe nog af met een paar vriendinnen en woont elke maand nog een lezing bij van "Actueel denken"). Dan zitten ze dus snel op elkaars lip .

Langs de andere kant: Toen schoonvader overlaatst met zijn benen 2 weken in 't ziekenhuis lag, had ze 'em toch serieus gemist .
Ik denk niet dat vriend de afgelopen 5 jaar in die 2 weken tijd al zo vaak met zijn moeder heeft gebeld (meestal belt ie 1 à 2 keer per week met zijn vader die het vrij kort houdt - zij verkiest telefoons van telkens minimum een kwartier).

Het is dus niet altijd "de oudere" die voor "problemen" zorgt. Het kan ook anders. We zullen dus wel zien.


Wij lijken overigens een stevig koppel ... Maar - en ik wil hier geen rampen voorspellen - als je de huidige cijfers van de echtscheidingen ziet en van de koppels die - soms na 30 jaar - uiteengaan, wie garandeert mij dan zwart op wit dat ik over pakweg 20 jaar nog samen ben met mijn partner?

Hierin geef ik je volmondig gelijk. Niemand heeft die garantie, ook niet partners van min of meer dezelfde leeftijd.

Even terugkomen op je schoonouders: 4 jaar da's te verwaarlozen hé, dat zijn er geen 10, 15 of meer Ik ken een koppel die nog ouder zijn en waarvan de vrouw 6 jaar ouders dan de man. Een hele kwieke dame, hij gelukkig ook nog actief.

Toen mijn vader een tijdje terug een groepsreis deed met gepensioneerden, zat daar een een man bij die getrouwd is met een vrouw die wel 20 jaar jonger is. Die vrouw moest uiteraard werken dus zij was er niet bij. En hij was het beu om altijd thuis te zitten. Dat soort van dingen kan je dus echt wel meemaken.

Zo'n dingen vallen tegen dan allemaal te bespreken, hoor ... Alleen op reis / weekend gaan, is hier sowieso niet zo'n probleem.

De eerste twee jaar dat we samen waren trok ie altijd (voor zijn hobby) een week en een paar weekends weg ... Door zijn werk is die week er tussenuit gevallen, maar die weekends blijven.
In die eerste jaren heeft ie letterlijk gezegd: "Stel dat er ooit kinderen komen, ga ik dat misschien moeten opgeven, maar dat zien we dan wel".

Intussen heeft ie het dus al opgegeven, maar als ie volgend jaar een week wil gaan, hou ik hem niet tegen.

Ik ben de eerste twee jaren ook nog "alleen" (met mijn zus en met een vriendin) op reis geweest naar de zon en op weekend. Twee weken zou ik niet direct zien zitten nu ik samenwoon (tenzij er een redelijke verklaring voor is), maar wie weet hoe denk ik daar over pakweg 25 jaar over?

Al zie ik mijn vriend (zoals ik hem op dit moment zie, maar ik denk dat dat wel hetzelfde zal blijven) niet direct meegaan met een groepsreis met "onbekenden". De mensen met wie hij op weekend trekt, kent ie.


Mijn ouders hebben overigens nieuwe bovenburen in hun appartementsblok (het ding is niet erg groot en iedereen kent iedereen) ... Zij is verzorgster en 45, hij was haar patiënt en is 75 à 80. Kennelijk was de verzorging behoorlijk goed, want sinds 2 maand wonen ze dus samen als koppel .
Laat ons zeggen dat mijn vader met momenten "licht-conservatief" is op bepaalde vlakken en hij toch es effe moest slikken over dat leeftijdsverschil.